Tangerine Dream - Purgatorio (2004)

Het 2e deel uit de Dante serie van TD een wat voor een. Dit is super om naar te luisteren. Opnieuw met zang en dat is eigenlijk vreemd voor een band die bekent staat om z'n instumentale muziek.

Na een paar luisterbeurten kan ik niks anders concluderen dat dit erg goed in elkaar zit. Tangerine Dream en zang het blijft wel een vreemde combinatie, maar ik heb het gevoel dat het hier in balans is. Mooie gedeelten van vocalen worden prima afgewisseld met doordachte instrumentatie.

Dit album Purgatorio is het tweede deel uit de Dante trilogie La Divina Commedia. Zo aan het prima uitgevoerde boekje met nuttige informatie te zien had ik wel bij een live uitvoering willen zijn. In mijn fantasie zie ik al een mooie spannende show. Waar je ogen en oren tekort gaat komen.

Op dit album bestaande uit twee cd's is echt schitterende muziek te horen die me meevoeren naar een betoverende wereld. Een wereld die los staat van de onze, met vele mooie details om het fijne van te willen weten. Al naar een paar luisterbeurten weet ik het. Dit is een meesterwerk van de bovenste plank. En voor mijn gevoel gaat dit uitgroeien tot waar de ruimte eindelijk tot een eind komt. Tot dan zal ik blijven genieten van dit top-album.

Live in Essen gezien, ontzettend goed was dat met uitzondering van Spirit Spiral waar Bianca's vocale gedeelte ondergesneeuwd raakt in de muur van geluid, het enige minpunt toen. Het album zelf is grandioos, een van de betere van TD. Maar wat hierna komt, Paradiso, is nog mooier. Maar goed dit is een goed gamaakt album als opvolger van Inferno. Edgar geeft een goed muzikaal beeld van Dante's Goddelijke Komedie.

Wat kan het tij keren, he? Niet dat ik Purgatorio meesterlijk vind, maar wat is dit een vooruitgang t.o.v. het i.m.o. vreselijk saaie Inferno. Tussen de verscheidene zangstukken door, heb ik zelfs het idee dat TD op sommige momenten toch nog het heilige vuur ziet branden. Daarbij pakken heel veel zangstukken ook beter uit dan die op Inferno.
Laat ik voorop stellen, dat als de complete set instrumentaal zou zijn geweest en het niveau van de al bestaande instrumentale stukken die dit album rijk zijn, gehaald zou hebben, we het hier over een heel goed album gehad zouden hebben. Ware het niet dat, net zoals op Inferno, hier voornamelijk gezongen stukken staan. Maar ook deze zijn, wat ik al eerder in het bericht vermelde, over de gehele linie beter te verteren dan die op Inferno. Ze zijn afwisselender en rijker in opzet. Zelfs tamelijk verrassend en onverwacht erg typerend te noemen. Hierbij doel ik vooral op een nummer als "All the Steps to Heaven", die begint als een redelijk toegankelijk zangstuk, maar in één keer omslaat in een nogal vreemd en angstaanjagend klinkend instrumentaal eindstuk, wat me spontaan aan een héle oude periode uit TD's oevre doet denken. Vooral het geluid wat ik enkel kan beschouwen als dat van een brakende kraai, is nogal verontrustend te noemen. Maar wel erg bijzonder.
Verder is "Sun Son's Seal part one" een verademing te noemen. Behoorlijk uptempo en lekker sequence-georiënteerd bevat ook dit nummer verwijzingen naar een bruizend TD-verleden.
Het zorgt er in ieder geval voor, dat Purgatorio, gewoonweg beter te pruimen is. En dat zegt nogal wat, aangezien we het hier wel over een dubbelalbum hebben, die bijna 2 keer zo lang is als Inferno. En voor mijn gevoel lijkt Inferno op een saaie manier een eeuwigheid te duren.
Nu is het niet zo, dat ik enorm enthousiast ben over Purgatorio. Er staan namelijk ook weer ellenlange zangstukken op, die me gewoon niet kunnen bekoren. Niet dat er niet mooi gezongen wordt, want dat staat buiten kijf. Maar in combinatie met de muziek, pakt het me niet over de gehele linie.
Maar nogmaals, Purgatorio is een absolute verbetering op het eerste deel uit de Dante Trilogie en schenk ik daarom een dikke 3,5 punt. Nu Paradiso nog....