Prefab Sprout - The Gunman and Other Stories (2001)

Ik heb de cd gekocht voor de eerste twee nummers, vooral Wild card in the pack was voor mij al een bekend nummer. Ik vind het heel goed gezongen en het nummer heeft echt een bepaalde sfeer.
Als je het hele album vaker draait, kun je het al gauw meezingen en het luistert lekker weg. Alleen het laatste nummer valt me wat tegen.

Zanger Paddy McAloon is een briljante liedjesschrijver. Altijd genieten van geniale teksten en popmuziek in zijn meest pure vorm. Van deze CD is vooral de titelsong The Gunman een magnifiek opus. Het laatste nummer valt inderdaad wat uit de toon bij de rest.

Akkoord, mooi album, al vond ik Jordan, The Comeback wel hun absoluut meesterwerk!

Deze vind ik wel 3.5 ster waard ***1/2

Hartstikke mee eens, maar 'Swoon', 'Steve McQueen' en 'From Langley Park' zijn ook fantastisch.
Van dit album draai ik meestal 'Cowboy dreams', 'Wild card in the pack', 'Cornfield ablaze' en 'Farmyard cat'. Mijn kat gaat spinnen als ik dat laatste nummer opzet.

zeer sterk album dat bijna zo goed is als steve mc queen en jordan, de 2 beste

Een complete nachtmerrie, deze CD! Wat is er toch met Paddy gebeurd?!!

ondergewardeerd album.

ik vind geen enkel nummer slecht op dit album.
voor mij is dit het ultieme wegdroom album , maakt niet uit naar welke plaats...

TOP PLAAT !!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik zie vaak commentaar en scores bij het Steve McCueen album van deze band. Ik vind deze The Gunman enz echter zeker niet slechter. Het nummer The Gunman is buitencategorie. Is en blijft een prachtig nummer op een meer dan goed album.

Briljant plaatje weer van de Sprouts. Veel slechte platen hebben ze volgens mij niet gemaakt.

Heerlijk album inderdaad weer, net een minder geheel dan zn voorganger, maar wel vaker uptempo. Hoogtepunten zijn de 2 openingstracks, Cornfield Ablaze en titeltrack The Gunman

Het is geen Jordan , maar wat een heerlijk album is dit. Onbekend maakt onbemind ,zoveel is wel duidelijk met 46 stemmen. Rommelend in de marge , perst Paddy er weer een magistraal album uit. Het thema doet ws wat vreemd aan voor een Engelse band , maar ze komen er mee weg en geven er prima invulling aan. De titeltrack is van grote schoonheid en ook Cornfield Alblaze is prachtig. 4 en halve ster voor deze ondergewaardeerde parel .

Ik ben het met jullie eens: dit album is een beetje tussen de kieren van de popgeschiedenis gevallen, maar ik vind dat-ie nauwelijks onderdoet voor Jordan of Steve McQueen. Met een overkoepelend western-thema is dit bovendien een mooi samenhangend album geworden, bijna een conceptplaat. Alleen de afsluiter Farmyard cat past er wat minder bij, ook muzikaal gezien. Maar over het geheel een uitstekende popplaat met prachtige composities. De fraaie zang van Paddy is bovendien een bonus. Vier sterren heb ik er wel voor over.

Vier jaar na Andromeda Heights verscheen The Gunman and Other Stories, een album waarop de verhoudingen binnen Prefab Sprout duidelijk veranderd waren. Neil Conti was op Andromeda Heights al niet meer van de partij en nu ontbreekt voor het eerst ook Wendy Smith. Van de klassieke bezetting zijn daarmee alleen Paddy en Martin McAloon nog over. Vooral Wendy’s karakteristieke achtergrondstem wordt gemist en hier kreeg ik voor het eerst echt het gevoel dat Prefab Sprout steeds meer een Paddy McAloon-project werd. McAloon bouwt ditmaal een wereld rond cowboys, revolverhelden, verloren liefdes en Amerikaanse westernmythologie. “Cowboy Dreams” zet meteen de toon, waarna “Wild Card in the Pack”, “I’m a Troubled Man” en “The Streets of Laredo / Not Long for This World” het thema verder uitwerken.

Toch blijft het door McAloons typisch Engelse manier van schrijven onmiskenbaar Prefab Sprout. Met “Love Will Find Someone for You” en “Cornfield Ablaze” blijft zijn melodische klasse volledig overeind, terwijl producer Tony Visconti het album een rijk en verzorgd geluid meegeeft. In het ruim acht minuten durende “The Gunman” komt McAloon bovendien steeds nadrukkelijker als verhalenverteller naar voren. The Gunman and Other Stories haalt voor mij niet het niveau van de klassieke Sprout-periode, maar is wel een prima en belangrijke plaat. Het is geen breuk met het verleden, maar een duidelijke verschuiving: minder het werk van een vaste band en steeds meer Paddy McAloons eigen muzikale wereld.