Brad - Interiors (1997)

Ik geloof dat Brad het hobbyproject is van Stone Gossard, een van de leden van Pearl Jam. The Day Brings is wmb toch wel het mooiste juweeltje van Interiors.

Zou het geen hobbyproject willen noemen. Dat doet de rest van de leden te weinig eer aan.

Okay. Ik heb trouwens nog eens een soloCD van Shawn Smith, ooit voor 5 gulden in een tweedehandszaakje gekocht. Jij als 'Pearl Jam en alle aanverwanten'-fan (mag ik je zo noemen? ) kunt me vast wel vertellen of die zeldzaam is?

Van Shawn Smith solo, of van zijn band Satchel? Satchel platen zijn nog wel te vinden. Shawn Smith solo is erg lastig aan te komen.

Zijn soloplaat 'Let It All Begin'. Op de hoes staat nog een sticker die de platenzaakman er op heeft geplakt: "Melancholische pop van zanger van Satchel".

http://www.amazon.com/exec/obi...

Okay, dus niet superzeldzaam. Goed om te weten.

Ik ken alleen The Day Brings. Wat meteen een meesterwerk van een song is .

Leuk ook dat de cover iedere twijfel over de pretenties van deze band weet weg te vagen: Gewoon lekkere retro-rock.

Een vrij rustig op het eerste gehoor wat kleurloos plaatje, maar bij nadere beluistering blijkt de ingetogen muziek subtiel gelaagd en goed doordacht. De nummers kruipen onmerkbaar zachtjes onder je huid zoals een aangenaam interieur dat doet. Erg mooi ook is de cello in Upon My Shoulders.

Brad is een collectief opgericht in 92' hoewel de leden al lang met elkaar samenspeelden in Seattle en omstreken. Met Stone Gossard van Pearl Jam als blikvanger en Shawn Smith achter de microfoon. De laatste valt het meest op; het is wennen want Smith zit vaak wat hoog in de registers, desalniettemin heeft hij zeker geen slechte stem. Verwacht met Gossard en Seattle als achtergrond trouwens geen zware gitaarmuren. Brad is van de subtiliteit, van een licht funky inslag en sfeervolle details. De songs zijn doordrenkt met jaren 70 invloeden en de plaat heeft een warme sound meegekregen. Duidelijk hoogtepunt is The Day Brings; de pianoklanken, fijne zanglijnen van Smith en sfeervolle percussie maken het tot een wonderschoon nummer.
Interiors moet het hebben van een degelijk niveau waarbij de songs na verloop van tijd wat meer van hun schoonheid prijsgeven. Zijn dat vaak niet de platen die je het meest dierbaar zijn. Het debuut van de mannen; Shame vind ik sterker, daar staan meer hoogtepunten op maar voor Interiors hoeven de heren zich zeker niet te schamen.

Mooi omschreven Kronos en milesdavisjr. Sluit ik me volledig bij aan.