Jonny Lang - Lie to Me (1997)

Geweldig album, deze jongen kan alleen maar beter worden.

Waanzinnig, gewoon. Hier is Jonny pas 16 jaren oud en heeft een strot van een doorleefde bluesrocker... Lekker gitaar en harmonica spel.

Vandaag leren kennen. Lekker, maar teveel 'rockabilly' en slepende bleusgitaarrifs naar mijn smaak. Zijn latere album ´Turn Around´ uit 2006 valt beter bij me in de smaak!

Jonny Lang behoort samen met onder andere Kenny Wayne Shepherd tot de nieuwe lichting bluesgitaristen van het midden van de jaren '90. Op basis van het debuut van beide heren geef ik een lichte voorkeur aan Jonny Lang. Met name omdat Lang dichter bij de blues staat. "Lie to Me" staat vol met liedjes die stevig in de blues zijn geworteld. Daarnaast heeft Jonny Lang, zeker gezien zijn jonge leeftijd, een stem die zich uitermate goed leent voor de blues; rauw en doorleefd. Ook het gitaarspel van Lang is bijzonder goed. Of het nu slowblues is, midtempo of uptempo, hij speelt smaakvolle licks en soleert er lustig op los. De opener en het titelnummer is al direct raak. De bluesvibe is direct gezet. Naast zijn stem en prachtig gitaargeluid worden de liedjes kracht bijgezet door het gebruik van blazers en toetsen. Het nummer "Darker Side" is daarvan een mooi voorbeeld. De slowblues "A Quitter Never Wins" is ook al zo'n hoogtepunt. Jonny Lang laat zelfs op de bluestandard "Good Morning Little Schoolgirl" horen dat hij zijn klassiekers kent, maar er toch een eigen twist aan kan geven. "Lie to Me" is een prachtig debuut van een jonge hond aan het blues firmament.

Alweer uit 1997. Shit, time flies. Lie to Me weer eens beluisterd. Jonny heeft net een nieuw album uitgebracht, Fight for my Soul. Ben ik nog aan het luisteren. Kreeg daardoor de behoefte om naar wat ouder werk te luisteren. Lie to Me is al jaren een favoriet album van mij. Met name zijn rauwe stem en puike gitaarspel blijft trekken. Afwisselend wat rustige nummers maken Lie to Me een topper in het bluesrock genre.

Wander this world was volgens de kenners al een eerste stap van Jonny Lang om de blues achter zich te laten. Dat deed mij besluiten zijn debuut maar eens aan te slingeren en vervolgens de rest. Dat is een goed besluit geweest. Vond ik het al opzienbarend dat iemand op zijn 17e een album als Wander this world kan maken zo is het nog een stukje opzienbarender dat dit album daar nog voor zit en nog beter is ook. Hier mag de jonge Lang zich nog uitleven en zijn spontaniteit omzetten in pure oprechte kwaliteit. Op je 16e al zo'n stem hebben is een gelukkie natuurlijk, maar ook het songwriterschap en de gitaarkwaliteiten die perfect in dienst van de songs staan zijn een paar gaven om jaloers op te zijn. Des te jammer dat hij die talenten stukje bij beetje vergooid. Nog niet op de opvolger, maar Long Time Coming en Turn Around zijn commerciele gedrochten en nog slecht commercieel ook. Daar geen mooie nummers meer, zijn stem is een stuk minder geworden en de songs lijken nergens meer naar. Nee, dan dit debuut. Geweldig. Hopen dat hij nog eens zo'n plaat maakt, want hij is nog maar 35. Opvallend detail is dat hij uit Fargo North Dakota komt. Niet alleen ook de naam van de serie Fargo, maar ook de geboorteplaats van nog zo'n kindsterretje dat na al die jaren ook maar niet meer met een goed album wil komen, Shannnon Curfman. Laten ze samen eens iets doen zou ik zo zeggen.

Ik kon hem helemaal niet, maar ik hoorde dit album bij een vriend van mij. ÁOvertuigend debuutalbum van deze artiest. Zo jong en toch zo doorleeft klinkt hij al. Daarnaast speelt hij een behoorlijk pot gitaar.

Geweldig rauw Blues album. Jonny legt veel emotie in stem en schreeuwt het er af en toe uit. Heerlijk!

Dit album kwam uit een dag voordat hij zestien werd. Dus op de cd was hij pas vijftien. Echt bizar.
Wat een strot en een volwassen geluid produceert hij hier. Lekkere bluesplaat hoor.