Brad - Welcome to Discovery Park (2002)

Derde plaat van deze band en de beste tot nu toe.

Net aan drie sterren, met kans op een kleine verlaging. Ik vind het allemaal niet onaardig, maar verwacht eigenlijk niet dat ik dit album veel zal draaien. Het is soms wat slapjes. De rest van Brad ken ik nog niet. Ik hoop eigenlijk dat 42 ongelijk heeft, en dat de rest beter is.

Shame en Interiors blijven 2 onderhoudende plaatjes, hier en daar broeierig, sfeervol en het geheel 'ademt' de jaren 70.
Hierna ging de kaars voor mijn gevoel langzaam uit. Niet dat een plaat als Welcome to Discovery Park een slecht album is, maar het wordt meer een herhaling van zetten en de songs maken simpelweg minder indruk.
Smith blijft een bijzondere zanger, puur vanwege het feit dat de man een dosis soul met zich meebrengt en zijn wijze van zingen haast intiem overkomt.
Wat echter deze plaat opbreekt is een set aan sterke songs, de meeste songs zijn aanzetjes tot ideeën die voor mijn gevoel onvoldoende worden uitgewerkt.
Desalniettemin intrigeert Welcome to Discovery Park wel degelijk, maar bij vlagen.
Een track als CouchT-Bone klinkt wat eenvormig maar het arrangement had zo uit de pen van Brian Wilson kunnen komen. Vreemd genoeg doen de zanglijnen van Smith haast kinderlijn maar o zo doeltreffend aan.
Afsluiter Arrakis is wonderschoon maar heeft een fade-out van 2 minuten dat niks toevoegt.
Met bijna een uur op de klok duurt het schijfje duidelijk te lang voor het gebodene, dat is niet erg maar het niveau aantikken van zijn 2 voorgangers doet het zelden.

Ik vind deze plaat beter dan de 2 voorgangers. Veel variatie van klein en intiem tot lekker rocken. Smith is een heerlijke zanger en geeft deze band een eigen smoel.

Om heel eerlijk te zijn ben ik geneigd om dit plaatje net zo hoog te waarderen als het debuut; Shame.
Het heeft even geduurd, maar Welcome to Discovery Park heeft zijn geheimen langzaamaan prijs gegeven.
Makkelijk is de plaat niet, het blijven sfeer(volle) schetsen, waarbij de heren bij vlagen vrijelijk musiceren. Desalniettemin kent het album een heel aantal fraaie melancholische stukken die, je niet onberoerd laten.
De rocksongs hebben mij nooit zo geboeid, de kracht van Brad zit hem voor mij in de wat stemmiger songs, waarbij Smith door heen mag galmen. Wat een stem had wijlen Smith toch.
Kortom, een kleine herwaardering voor dit fraaie plaatje.