Rashied Ali / Frank Lowe - Duo Exchange: Complete Sessions (2020)

Met: Frank Lowe (tenor saxophone, percussion, bells), Rashied Ali (drums)

Jeetje wát een plaat dit zeg. 5 jaar eerder zat Ali nog in de studio met Coltrane om Interstellar Space op te nemen. Nu gaat hij het duel aan met een andere tenor saxofonist: Frank Lowe. En waar Coltrane de grenzen van zijn instrument al redelijk ver had opgerekt gaat Lowe nog een stapje verder. En natuurlijk heeft Lowe weleens naar de grote meester geluisterd, maar hij heeft toch echt een eigen nog stukken radicaler geluid.

Deze plaat heeft alles wat je van een freejazz duel mag verwachten. Het is hard, ruig, vulgair en een heftige luisterervaring op zichzelf. Vooral de stukken waarin Lowe solo gaat blaast hij zowat de longen uit zijn lijf met een gigantische overblow. Tussendoor grijpt hij echter meer terug op de traditie. Dat wil zeggen de freejazz traditie uit de jaren '60. En het is daar waar je soms nog wat van Coltrane terug hoort. En de interactie met Ali is magisch. Lowe is niet alleen in staat melodisch te improviseren maar maakt ook gebruik van ritmiek. Toch neemt hij vooral het voortouw en lijkt Ali in elk gat te springen dat hij toch nog laat vallen. Tussen de heftige duels door is er ook ruimte voor solo saxofoon stukken van Lowe en duizelingwekkende drumsolo's van Ali.

En Ali blijft een gigant. Hij drumt eigenlijk zoals boxer en naamgenoot Ali bokste: hij lijkt overal tegelijkertijd te zijn en is razendsnel in het uitdelen van klappen. Alleen laat Lowe zich niet knock-out slaan. Een beest waar elk ledemaat een eigen leven lijkt te leiden zonder dat het ook maar één tel chaotisch over komt. Bovendien is er tussendoor ook genoeg ruimte voor bezinning met prachtige stukken zoals het veel kortere Movement II. Daarin draait het des te meer om de volledig geïmproviseerde dialoog tussen Lowe en Ali.

De oorspronkelijke release duurde ruim de helft korter en de geluidskwaliteit was behoorlijk slecht. Maar Survival is nieuw leven ingeblazen en deze prachtige reissue is duur maar zeer de moeite waard. Buiten de prachtige gatefold uitvoering is het geluid mooi opgepoetst. Je blijft horen dat de oorspronkelijke opname gewoonweg niet zo heel goed was maar ze hebben puik werk geleverd hoor. En dan al die extra takes: normaal ben ik er niet zo'n fan van maar hier is het echt de moeite waard. Omdat het echt om een impro plaat gaat is elke track uniek. Zelfs de rehearsals zijn fascinerend en een nieuw inkijkje in deze samenwerking. 4 kanten achter elkaar beluisteren is een pittige luisterervaring. Dit is niet voor de tere oortjes. Maar met niets anders aan je hoofd zijn er weinig mooiere dingen.

Just, play ya saxophone man. Don't worry bout a time limit or shit like that, just play your saxophone man aldus Ali tegen Lowe. En zo geschiedde het

Wat een fenomenale drummer die Rashied Ali, fantastisch album dit.

Op joetoep staat helaas maar een half uurtje van deze opnamen. Ali ken ik alleen van een rij platen met anderen en een concert met Frank Wright in de Jazzbunker, R'dam. Snoeiharde freejazz. Lowe heb ik daar ook mogen meemaken. Met andere muzikanten uit de loftscene N.Y. Vergeten met welke. Hij was toen een jonkie. Zoals op deze hoesfoto. Jammer dat er op MuMe relatief nog weinig jazzcats rondhangen in vergelijking met andere genres. Baken Soledad is ook al verdwenen . Bij onderlinge reacties op albums lijkt het daarom op pingpong met steeds dezelfde spelers. Jammer! Ken jij een jazzplatform zoals dit hier? Tips welkom!