Blue October - The Answers (1998)

Ben erg benieuwd naar het nieuwe album, Approaching Normal, welk eind maart uitkomt. (Dit staat ook op Musiq Meter). Hopelijk krijgt deze ontzettend goede band voet aan Europese bodem en wordt het album hier platina, net als hun laatste album Foiled in de States. Er is een Nederlandse fansite via www.blueoctoberfan.nl
Daar staan ook filmjpes o.a. van het optreden welk ze in Paradiso Amsterdam gaven.

Ik leerde 'Blue October' eind augustus 2012 kennen met het redelijk vrolijke up-tempo en heerlijk cynische nummer 'Italian Radio'. Ik associeerde de muziek direct met het uit Ierland afkomstige 'The Frames'. De stem van de zanger Justin Furstenfeld heeft veel weg van het stemgeluid van 'Glen Hansard' (The Frames). Een andere kenmerkende overeenkomst van beide bands is het gebruik van de viool in de muziek. En laat ik nu groot fan zijn van strijkers in (rock)muziek. Ik durf nog steeds het standpunt in te nemen dat het debuut van 'Blue October' de Amerikaanse variant is op de eerste albums van 'The Frames'. Alleen is de associatie nu een stuk minder omdat ik Blue October' al maanden luister en zij hebben gewoon hun eigen sound en doorontwikkeling gemaakt. Want de sound van 'Blue October' is wel degelijk veranderd gaanderweg..

'Blue October' is vrij onbekend in Europa, maar inmiddels aardig groot in hun thuisland. Zoals gezegd een Amerikaanse band uit Houston, Texas. Teksten zijn geschreven - en vaak ook geproduceerd - door zanger 'Justin Furstenfeld' en gaan veelal over zijn eigen belabberde leven. Slechte jeugd, scheiding waarna hij zijn dochter 'Blue' niet meer mocht zien. Dit vanwege zijn manisch depressiviteit. Zijn zelfmoordneigingen kan hij onderdrukken sinds hij muziek is gaan maken. Dit laatste kan uiteraard een marketingtruc zijn, maar ik ben bereid hem te geloven als ik hem zie optreden. Maar ik beluister de authenticiteit ook gewoon in zijn stem en de muziek. Het is lang geleden dat ik zo werd gegrepen door een band. En dan niet één nummer, of één album, maar het volledige repertoire! Afgelopen maanden heb ik hun volledige discografie - waaronder 6 studio albums; 1998-2011 - doorlopen en er zit werkelijk geen slecht album tussen. Wel kan ik hierin een scheiding maken. De eerste 3 albums vind ik de beste, wat niets afdoet aan de 3 albums die daarna zijn uitgekomen. Die zijn nog steeds erg goed. Maar het is alsof je kan beluisteren dat het leven van zanger 'Justin Furstenfeld' steeds meer stabieler is geworden. Hertrouwd, 2012 opnieuw vader geworden bij zijn nieuwe vrouw. Dus de harde emotie, tragiek en agressie die er bij de eerste albums echt inzit is bij de meest recente albums minder aanwezig.

--------------------------------

'The Answers'

Nadat Zanger 'Justin Furstenfeld' twee albums heeft uitgebracht met zijn toenmalige band 'The Last Wish' ('93- '95) debuteert zijn nieuwe band 'Blue October' met het album 'The Answers', wat dus - in mijn beleving - kan worden gezien als Amerikaanse variant op 'The Frames'. Bizar hoe het muzikaal en qua stemgeluid op momenten klinkt als mijn favoriete Ierse band. Na het debuut is deze vergelijking minder gemakkelijk te maken, al blijft de viool een aanwezig instrument voor de band. Ik vind het geweldig! The Answers' staat boordevol mooie nummers. Ik zal er een paar uitpikken. Titelsong 'The Answer' kan zomaar het lijflied zijn voor iedereen die een scheiding heeft doorgemaakt. 'Breakfast After Ten' brengt de band twee keer uit. Dit album bevat de semi-akoestische uitvoering met een mooie viooluitleiding. Op hun tweede album 'Consent to Treatment' (2000)' brengen ze het nummer opnieuw uit, maar dan een stuk heftiger wat dan ook prima past op dat album. Blijft lastig zeggen welke uitvoering mooier is, maar ik neig naar de meer zware doorleefde uitvoering. 'Italian Radio' is het nummer waar het voor mij allemaal mee begon. Ik kreeg dit nummer doorgestuurd van mijn broer, die vind dat ik doorgaans teveel naar depressieve muziek luister (wat op zich best meevalt). 'Italian Radio' is weliswaar een vrolijk up-tempo nummer en valt daarmee ook gelijk op. Maar het past eigenlijk niet op het album vanwege deze vrolijkheid. Totdat je de tekst luistert. Ik ben meestal allergisch bij teksten die als volgt gaan; rapha rapha ba ba ba ba ba ba ba ba ba yeah'. Maar de gedachte erachter en de zin die erop volgt maakt het dan wel weer oké 'I changed up the words to make you happy though'.

Het debuutalbum 'The Answers' is zeer goed. Maar niet hun beste, zoals je regelmatig ziet bij debuutalbums. Het is ook lastig aangeven wat hun beste album is, want op alle albums staan meerdere goede nummers. Ik neig overall gezien naar het album wat hier op volgt; 'Consent to Treatment'. Wat een stuk rauwer is vergeleken met dit debuut. Echter is op dit album een mooie rol weggelegd voor de viool. De viool blijft er bij alle albums inzitten, maar de invloed wordt steeds kleiner naar gelang hun discografie groeit. Alhoewel, bij het meest recente album 'Any Man In America (2011)' krijgt de viool weer meer aandacht, echter zijn de nummers op dat album veel meer ingetogen.