Steve Roach - Into the Majestic (2021)

Sinds 1982 brengt Steve Roach met de regelmaat van een klok muziek uit. Hij begeeft zich met zijn muziek binnen het kader van ambient, en wordt gezien als één van de vaandeldragers van de atmosferische ambient. Vooral zijn Structures from Silence wordt door velen geroemd.

Ik heb zijn inmiddels uitvoerige staat van dienst eens uitgeplozen, en dan merk ik dat hij vooral de laatste jaren erg productief is. Zo bracht hij in 2019 en 2020 telkens drie albums uit, als ik MusicMeter mag geloven, en in 2018 en 2017 zelfs 4. 2016 spant echter de kroon, met maar liefst 6 releases! Akkoord, het zijn nog geen Goh Lee Kwang-proporties, maar het kan toch tellen.

Of die releases dan allemaal de moeite zijn, dat weet ik niet. Ik kende van deze man enkel het hierboven reeds aangehaalde album, en dat doet het vooral goed wanneer de nacht zijn intrede doet. Ambient lijkt daar in het algemeen bij mij behoorlijk wat baat aan te hebben. Ik vind de composities, met behoorlijk wat herhaling (maar wel subtiele details!) en de erg geduldige opbouw vaak rustgevend, en zo kan ik met gerust gemoed mijn optische rolluiken sluiten.

Dit werkstuk, bestaande uit 2 composities (waarvan het titelstuk bijna 50 minuten duurt!), werd uitgebracht op nieuwjaarsdag. En het is wat goeie ambient moet doen voor mij: de aandacht op een niet al te veeleisende wijze vasthouden, waardoor je dit zowel perfect op de achtergrond kan beluisteren, onderwijl in beslag genomen door andere bezigheden. Een doorgedreven beluistering ligt echter ook binnen de mogelijkheden, al is dit net niet sfeervol en dwingend genoeg om dat voor 74 minuten vol te houden. Het niveau van bv. Structures from Silence, maar ook diverse Brian Eno-platen, wordt niet gehaald. Al mag dat geen schande heten, want dat zijn geen misse referenties.

3,5 sterren