Bell Orchestre - House Music (2021)

V: Movement klinkt alvast interessant.

Op dit moment houdt Arcade Fire violiste Sarah Neufeld twee ijzers in het vuur. Op 14 mei zal haar uitstekende derde soloalbum Detritus verschijnen. Een album dat bij mij overigens redelijk wat tijd nodig had om volledig in te dalen. Dat in tegenstelling tot House Music van de door Neufeld in 1999 in Montreal opgerichte formatie Bell Orchestre, waarvan ook Arcade Fire lid Richard Reed Parry deel van uitmaakt. Het is een album dat mij direct wist te beklijven. Liefhebbers van hun muziek moesten het nodige geduld betrachten, het verschijnt maar liefst twaalf jaar na de voorganger. Maar het is absoluut het wachten waard geweest. Het ontstond bijna volledig uit improvisatie en het is een fascinerende en spontaan ontstane mix van elektronica en Neoklassiek. Bij het creëren hadden ze zowel Talk Talk, The Orb, de late periode van Ennio Morricone en Miles Davis in zijn Bitches Brew periode in gedachte. De in elkaar overvloeiende composities weten mij regelmatig te hypnotiseren, vooral IX: Nature That's It That's All. Soms worden de composities ondersteund door woordeloze zang (VIII: Making Time). Op het muziekforum MusicMeter wordt bij het album ook Avant-garde als genre vermeld. Nergens vind ik House Music echter schurend of tegendraads. Ik denk zelfs dat het een grote groep luisteraars zou kunnen aanspreken. Overigens twijfel ik of het album op 19 maart in Nederland verkrijgbaar zal zijn, want op de website van De Konkurrent wordt 26 maart als releasedatum gegeven.

Twee kernleden van Arcade Fire wagen samen een avontuurlijk trip in vrij musiceren. En net als bij A.F. : met een heel uiteenlopend acoustisch instrumentarium én met elektronica. Echt, een boeiende luisterervaring zonder meer. Big Mac met 10 laagjes.

Damn, na de eerste drie nummers dacht ik een tijdje geleden dat ik het niet zo geslaagd vond als het debuut. Vandaag bij nummer 4 begonnen. Het ligt misschien aan mijn bui of aan de omstandigheden, maar ik werd ff van mijn sokken geblazen zeg! Fantastische plaat.

Mja, snap ik wel. Het begin is wat kakafonisch, later valt -althans zo ervaar ik het- een en ander wel op zijn plaats en komen er inderdaad prachtige stukken langs.

Toch blijf ik wel de voorkeur geven aan hun eerste (helaas nooit officieel uitgebrachte en daarom hier niet op de site) en tweede album.