Aara - Triade I: Eos (2021)

Voor het eerst dat ik via een Facebook advertentie een band ben gaan luisteren en ik moet zeggen dat het algoritme blijkbaar toch weer behoorlijk goed werkt. De productie van het album is soms wat teleurstellend (drums met name) en het spel zelf af en toe wat slordig, maar de songs zijn in mijn ogen wel ijzersterk geschreven. Het is allemaal lekker episch en groots opgezet.

Triade I: Eos lijkt mij zeer geïnspireerd te zijn door het Soulblight album van Obtained Enslavement. Zwaar, snel maar ook melodieus en vooral mysterieus en dromerig. Aara trekt de trukendoos waarin al het drama en bombast opgeborgen is, volledig open. Je kunt bijna uittekenen wanneer de akoestische tokkelpassage zich aandient om je op adem te laten komen.

Al met al een tikje voorspelbaar maar daarmee niet minder de moeite waard. Want Aara weet wel een snaar te raken door het ondoordringbare geluid te voorzien van een aantal scheuten melancholie en depressie waarmee al snel een soort trip ontstaat. In die context dragen de slordigheidjes en de warrige mix juist erg bij aan het totaalplaatje.

Daarnaast is er ook een lijvig tekstueel concept om je aan te laven. Triade I: Eos blijkt een start te zijn van een trilogie die gebaseerd is op Melmoth the Wanderer van Charles Robert Maturin. Een gotisch werkje uit de 19e eeuw dat ik nog niet kende.