Nick Waterhouse - Promenade Blue (2021)

Na Holly uit het oog verloren maar de 4 vooruitgeschoven singles (naast Very Blue ook Medicine, Place Names en B. Santa Ana, 1986) klinken erg goed.
Van de producer van Kiwanuka die misschien het tempo zo nu n dan ook naar beneden heeft geschroefd.

Toch best een actieve artiest, deze Nick Waterhouse. Je kan er bij hem vanuit gaan dat hij op zeer regelmatige basis een album dropt.
Als je zijn eerdere platen al eens gehoord hebt en die ook goed vond dan kan je met dit nieuwe album ook geen buil vallen. De mix van rock&roll, rhythm&blues, pop en soul is ook hier weer aanwezig. Het voelt als geheel wellicht wel wat rustiger aan dan we gewend zijn. Mooi soulvol op Place Names, jazzy op Promene Blue, doo wop op Minor Time, meer tempo op Vincentine en overall groove, meer dan genoeg groove. Oftewel: weer een geslaagd project van Nick Waterhouse met genoeg afwisseling en ook genoeg kwaliteit.

Ik luister deze in dezelfde tijd dat ik The James Hunter Six - Nick of Time beter leer kennen. Waterhouse en Hunter zitten in dezelfde hoek van behoorlijk knappe retro sound. De laatste van James Hunter wint het wel op punten; meer aansprekende nummers en iets mee variatie in stijl (vooral de latin invloeden).

Niks mis met Nick's stem, maar de zwoele instrumentale is hier voor mij het hoogtepunt!
Ook op Silver Bracelet is de (wel veel te korte) schorre sax sole om te smullen.
The Spanish Look is erg cool en Place names (een flart 60's soul in de "never" koortjes en strijkers) is ook favoriet.