William Doyle - Great Spans of Muddy Time (2021)

Om naar uit te kijken, de 3 singles zijn alvast schitterend.

Wat zegt het klassieke 17-eeuwse doek Een pelikaan en ander gevogelte bij een waterbassin van de Amsterdamse renaissance schilder Melchior d’Hondecoeter over de Engelse vooruitstrevende elektronicamuzikant William Doyle? Buiten het feit dat ze beide kunstenaars zijn die het vak erg goed beheersen helemaal niks. Het is puur toeval dat de Engelsman bij het bezoek aan het Rijksmuseum archief gefascineerd raakte door dit schilderij, en deze als albumhoes gebruikt voor Great Spans of Muddy Time.

Nadat zijn vorige plaat Your Wilderness Revisited de nodige lofbetuigingen mocht ontvangen, besluit de creatieveling om niet voort te borduren op dit succes. Diep in hem hunkert het verlangen om juist de avontuurlijke kant op te zoeken. Een persoonlijke signatuur waarmee hij gelijk zijn commerciële zelfmoord in werking stelt. Dit muzikale wonderkind maakte al eerder een droomstart toen hij onder zijn alias East India Youth verschillende nominaties binnenhaalde met zijn debuut Total Strife Forever. De prestigedrang om zichzelf te blijven ontwikkelen weegt echter zwaarder dan aan het perfectionistische ideaalbeeld van de popcritici en muziekliefhebber te voldoen.

Is Great Spans of Muddy Time dan een slechtere plaat geworden? Zeker niet! Maar het vergt de nodige tijd om de schoonheid hiervan te ontdekken, al pakt hij in het begin nog bijzonder toegankelijk uit. I Need to Keep You in My Life heeft nog fraaie klassiek geschoolde songstructuren en is een aangenaam opwarmertje voor die prachtige hoge vocale kunsten van William Doyle. Als een onschuldig klinkende koorzanger laat hij een adembenemende indruk achter. De soepele dromerige opbouw krijgt tegengas door hier en daar de uitbundige wilde geluidsexplosies aan toe te voegen. Maar wat blijft hij nog dicht bij zichzelf en getuigt hij nogmaals de nodige specialistische kennis te bezitten om zeer sfeervol af te trappen.

And Everything Changed (But I Feel Alright) beweegt zich op het vlak van eighties disco en komt misschien nog wel beter tot zijn recht dan de zeker niet misselijke opener. Als een gekweld dier ontsnappen de heerlijke gitaarakkoorden om de ruimte te vervullen met een optimaal uitgebalanceerde new wave klimaat. Er zeeft een laaghangend laagje melancholie boven die net een tikkeltje voor die trieste ondertoon zorgt. In diezelfde lijn ligt de ouderwetse synthpop van Nothing At All, waarmee duidelijk aansluiting gezocht wordt met de theatrale melancholiek van New Order en Pet Shop Boys. Tot hiertoe voldoet hij nog volledig aan de wensen van de luisteraar, vervolgens vergt het allemaal meer inlevingsvermogen.

Somewhere Totally Else kruipt al sissend en schokkend dieper onder de huid en zorgt al snel voor het verwachtte keerpunt. De speelsheid van de vintage Krautrock keyboardgeluiden ontwikkelen zich als een vervelende stoorzender die bewust de aandacht opeist. Eigenlijk zoekt William Doyle gewoon het vroegere breekpunt op dat de Krautrock bejubelend overgaat in de hitgevoelige synthpop. Een zoektocht welke uiteindelijk leidt tot het voltooide Rainfalls en het Orchestral Manoeuvres in the Dark achtige Theme from Muddy Time, een band die met Dazzle Ships ook bijna hun vers verworven sterrenstatus verspeelden.

De fragmentarische stukken als de met percussie volgestopte Shadowtackling, het afbrekende geluidslandschap van A Forgotten Film en de krakende kitsch Semi-bionic zijn een futuristische aanval op het muzikale belevingswereld. Harp strelingen overheersen in het zwaar drukkende Who Cares en het luchtige St. Giles’ Hill. Het Oosterse mediterende [A Sea of Thoughts Behind It] heeft door de gitaarlijnen de kracht van de optimistische post-punk en mag gerust genoemd worden als een waardevolle afsluiter.

Zou dit een voorstudie zijn voor een meesterlijke vervolgstap, waarmee hij voor altijd het spanningsveld tussen pop en klassiek laat samenvloeien tot een universeel geheel? Of is dit een onbeantwoorde hoopvolle voorspelling? Heeft William Doyle mij net zo sterk overtuigd als met Your Wilderness Revisited? Jazeker, al zal de waarde van Is Great Spans of Muddy Time waarschijnlijk pas jaren later juist ingeschat worden.

William Doyle - Great Spans of Muddy Time | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Naast veel talent en een engelenstem heeft William ook tal van persoonlijke onzekerheden. Die gemoedstoestand wordt hier muzikaal meesterlijk overgebracht. Sta je er in zijn geheel voor open dan is de plaat zo prachtig als ze eruitziet. Keurige hemelse liedjes à la Mercury Rev, voortdurend experimenteel geflankeerd door en doorkruist met ruis, distortion en ander elektronisch moois. Het lijkt Radiohead's Amnesiac wel.

In het begin was ik erg enthousiast, maar al snel gaan de instrumentale stukken tegenstaan en verlang ik vooral naar meer liedjes zoals het prachtige Nothing at All. Zeker een interessante artiest met veel potentie.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wiliam Doyle - Great Spans Of Muddy Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wiliam Doyle - Great Spans Of Muddy Time
William Doyle maakte met Great Spans Of Muddy Time een van de vergeten parels van 2021 en het is er een die in eerste instantie flink wat energie kost, maar het album betaalt het uiteindelijk ruimschoots terug

Great Spans Of Muddy Time van William Doyle is nog een album dat ik er in 2021 heel vaak bij heb gepakt en net zo vaak weer terzijde heb geschoven. Het is een album dat aan de ene kant makkelijk overtuigt met redelijk toegankelijke songs vol interessante invloeden, maar dat aan de andere kant ook lastig is te doorgronden wanneer de Britse muzikant vol kiest voor het experiment. William Doyle laat zich beïnvloeden door Krautrock en de arty pop uit de late jaren 70, maar kan ook overweg met invloeden uit de elektronische muziek van de afgelopen decennia. Ik kon er een maand of negen geleden niet direct mee overweg, maar inmiddels is het kwartje gevallen en vind ik het album van de Britse muzikant steeds interessanter worden.

Great Spans Of Muddy Time van de Britse muzikant William Doyle verscheen aan het begin van 2021 en is een paar weken lang in beeld geweest voor een plekje op de krenten uit de pop. Waarom het album in die paar weken steeds afviel weet ik niet meer, al heb ik wel een vermoeden. De concurrentie was in de betreffende weken behoorlijk groot, maar met de kennis van nu zou ik het album zeker een plekje op mijn BLOG hebben gegund.

De Britse muzikant William Doyle debuteerde in 2014 onder de naam East India Youth met een album dat zich liet inspireren door Krautrock, de elektronische Britse dansmuziek van dat moment en door de muziek die David Bowie maakte in zijn Berlijnse periode. William Doyle maakte uiteindelijk twee albums onder de naam East India Youth en maakte er inmiddels ook al een handvol onder zijn eigen naam. Great Spans Of Muddy Time was desondanks pas mijn eerste kennismaking met de muziek van de Britse muzikant en het was begin 2021 een kennismaking die net wat te ingewikkeld bleek.

Ook op zijn laatste album is William Doyle niet vies van invloeden uit de Krautrock en experimenteert hij er hier en daar driftig op los. Great Spans Of Muddy Time bevat ook een aantal veel toegankelijkere songs en hierin hoor je nog steeds invloeden van de muziek van David Bowie in zijn Berlijnse periode. Als William Doyle had gekozen voor een album vol met dit soort net wat toegankelijkere songs, was Great Spans Of Muddy Time hoog geëindigd in mijn jaarlijstje, maar zo makkelijk maakt de Britse muzikant het ons niet.

William Doyle heeft een bijna overdadig ingekleurd album gemaakt, waarop zoveel gebeurt dat je het houvast snel kwijt bent. De elektronische klanken op het album zijn zo nu en dan wonderschoon en wanneer de Britse muzikant dan ook nog eens kiest voor songs met een kop en een staart hoor je iets tussen Marc Almond en de Pet Shop Boys in, met hier en daar een vleugje Bowie. Het is muziek met invloeden uit de jaren 80 en 90, maar William Doyle geeft altijd een bijzondere draai aan zijn muziek.

Die eigen draai is het duidelijkst hoorbaar in de instrumentale stukken op het album, die behoorlijk experimenteel of zelfs volstrekt ongrijpbaar zijn. Het contrasteert prachtig met de veel toegankelijkere songs op het album, maar hier en daar zijn de barrières die William Doyle opwerpt voor mij behoorlijk hoog. Die barrières waren een maand of negen geleden overigens nog een stuk hoger dan bij de hernieuwde kennismaking met de muziek van de Britse muzikant, want Great Spans Of Muddy Time overtuigde mij deze hernieuwde kennismaking opeens een stuk makkelijker.

Zeker de wat meer experimentele stukken op het album citeren hier en daar uit de archieven van de Krautrock, maar ik hoor ook wel flarden uit de pioniersdagen van de elektronische popmuziek en uit de wat meer freaky symfonische rock uit dezelfde periode. William Doyle kan met al zijn elektronica vervolgens moeiteloos een paar decennia opschuiven in de tijd.

Van de pioniersdagen van de elektronische popmuziek in de vroege jaren 70 naar de Berlijnse muziekscene van David Bowie een half decennium later. En van de 80s synthpop naar de experimentele elektronische popmuziek van nu. Lichte kost is het zeker niet, maar geef dit album een kans en de schoonheid overwint uiteindelijk. Erwin Zijleman