The Kinks - The Great Lost Kinks Album (1973)

Een mooie collectie liedjes hier op. Ik kan geen minder nummer bespeuren en door prachtige werkjes als Mister Songbird, There is no life without love en het meer dan prachtige The way love used to be (wat een kippenvel-nummer!) wordt dit een 4,5*.

Hoewel ik al een aantal tracks van dit album heb, mis ik toch dit album nog in mijn collectie. Weet iemand of er ook een cd van te krijgen is?

dit album heeft een heel aparte achtergrond. Er bestaan ook drie verschillende versies hiervan maar met mijn nederlands is het mij te moelijk om hier op (interesante) details in te gaan.

Voor meer informatie: allmusic.com, dan na album en Great Lost Kinks Album in toetsen. Hier worden alle drie versies perfekt besproken.

Interessante plaat/CD vol met outtakes en ander onuitgebracht materiaal. Ondertussen een beetje ingehaald door de nieuweste releases van The Kinks/Dave Davies maar het blijft een interessante aanschaf.

Overigens......alle CD uitgaves van The Great Lost Kinks Album zijn bootlegs.

Ray Davies was destijds op z'n zachtst gezegd not amused toen dit album, met 'n aantal tot dan toe niet op plaat verschenen nummers uit werd gegeven door het Amerikaanse Reprise Records. Onder meer omdat dit zonder medeweten en toestemming van The Kinks gebeurde.
Reprise was dan ook genoodzaakt het album na een gerechtelijke procedure terug te trekken.
Mede daardoor is het vandaag de dag 'n tamelijk gezochte LP.
Persoonlijk kan ik alleen maar toejuichen dat deze plaat werd uitgebracht, want het is 'n fantastische collectie van min of meer obscure Kinks nummers, en als geheel naar mijn mening stukken beter dan menig jaren '70 en '80 album van deze band.

Wat zien we eigenlijk op de tracklist van The Great Lost Album:
'til Death Us Do Part was de begin- of herkenningstune van een Britse comedyserie uit 1968-1969 met dezelfde titel. De oudere jongeren in Nederland kennen deze serie vooral in de Amerikaanse versie All In The Family maar ook in de latere Nederlandse versie met de titel In Voor En Tegenspoed met Rijk de Gooijer als aartsmopperaar Fred Schuit.
There Is No Life Without Love is het B-kantje van Dave Davies' derde single Lincoln County (1968).
Lavender Hill, een leftover, stamt uit 1967 en is zo'n beetje op dezelfde dag opgenomen als Waterloo Sunset. Had zo op Something Else kunnen staan.
Groovy Movies uit 1969 was bedoeld voor het solo album van Dave Davies.
Rosemary Rose, Mr. Songbird en Misty Water zijn leftovers uit 1968 en waren bedoeld voor de onuitgebrachte dubbelalbumversie van The Village Green Preservation Society. Mr. Songbird heeft nog de Franse en Zweedse 12-track versie van dat album gehaald maar die zijn nu zeer zeldzaam omdat men die kon inruilen voor de Britse 15-track versie met klaphoes, en daar was dit pareltje helaas weer afgevallen.
When I Turn Off The Living Room Light, Pictures In The Sand en Where Did My Spring Go stammen uit de periode 1968-1969 en zijn door Ray Davies in opdracht geschreven voor een zesdelige thematische BBC televisieserie Where Was Spring? waarbij elke aflevering een eigen herkenningstune kreeg. Er is nog een vierde liedje te vinden op Kink Kronikles uit 1972, Did You See His Name. De resterende liedjes, met veelbelovende titels als o.a. Darling I Respect You en Let's Take Off All Our Clothes moeten als verloren worden beschouwd want ze doken niet op als onderdeel van de BBC box set uit 2012.
The Way Love Used To Be is van de soundtrack Percy uit 1971 geplukt. Reprise vond de inhoud van dat album te mager en weigerde het uit te brengen.
I'm Not Like Everybody Else stamt uit 1966 en was de B-kant van Sunny Afternoon. Plastic Man was in het voorjaar van 1969 een matig succesvolle single, dit is wel de zeldzame stereoversie.
This Man He Weeps Tonight van Dave Davies was in de zomer van 1969 een spectaculair mooi B-kantje voor de geflopte single Drivin' maar was eigenlijk bedoeld voor Dave's solo album.
De 11 bonus tracks die hier zijn opgevoerd horen niet op de originele uitgave van het album te staan maar zijn afkomstig van de tracklist van een bootleg CD. De kwaliteit is deels onder de maat. Alle 11 bonus tracks zijn solo-opnames van Kinks gitarist Dave Davies. De nummers die bekend zijn als singles A- en B-kantjes klinken goed, maar de nummers 21, 22, 23, mogelijk 24 en 25 klinken alsof ze van een versleten acetate proefpersing zijn geplukt. Kan zijn dat Mr. Shoemakers' Daughter beter klinkt want die dook jaren geleden op in goede kwaliteit als bonus track op een remaster van Arthur or The Decline And Fall Of The British Empire.
Liefhebbers van het complete onuitgebrachte Dave Davies album uit 1969 kunnen al sinds 2011 terecht bij de perfect gecompileerde Hidden Treasures of de in 2019 verschenen deluxe box set van Arthur.

De titel Great Lost Kinks Album refereert aan het onuitgebrachte Four More Respected Gentlemen dat in 1968 bedoeld was voor de Amerikaanse markt maar niet verder kwam dan een paar proefpersingen en een handgeschreven catalogusnummer, RS 6309. Bootleggers die deze geschiedenis kennen hebben hun product met enige regelmaat voorzien van dit nummer (https://www.discogs.com/The-Kinks-Kollektable-Kinks/release/3556895). Het album is niet uitgebracht omdat Reprise meer geïnteresseerd was in het uitbrengen van The Kinks are The Village Green Preservation Society.
Voor de liefhebbers van nog meer informatie:
Four More Respected Gentlemen - Wikipedia - en.wikipedia.org

Nog één kleine correctie: This Man He Weeps Tonight van Dave Davies verscheen in 1969 niet als B-kant van Drivin' maar van Shangri-La. Eén van mijn favoriete tekstregels staat in dit nummer van Dave: 'I thought our thing would last, 'cause it said so in my horoscope'.

Wat had Lavender hill toch prachtig in het concept van the village green preservation society gepast. If only...

Over The Kinks kan ik niet echt veel toevoegen, want toentertijd kocht ik alleen hun hit-singles. Jammer dat het steengoede nummer "I'm Not Like Everybody Else" slechts een B-kant was van het melige "Sunny Afternoon". Wellicht was de keus gebaseerd op de nogal rommelige en schreeuwerige opname. Latere versies (van diezelfde Kinks) waren duidelijke rustiger en beter gemixed...