Een plaat die een deel van mij beter zou willen vinden, en een ander deel slechter. Het klinkt allemaal heel lekker, smooth en warm, en deze Australiërs kunnen spelen. Tegelijkertijd heeft het weinig eigens, is het ergens gewoon te gelikt, bijna fake zelfs.
In plaats van te worden geprikkeld, moet ik geregeld denken aan het soort muziek dat tijdens pauzes of aan het einde van talkshows wordt gespeeld: tijdens het sowieso veel te lange 'Mountain Song' zie ik de aftiteling bijna voor mij ogen rollen. Maar om naar een onvoldoende te gaan, daarvoor hoor ik dan weer nét te veel kwaliteit.
De vergelijking van
Mssr Renard hierboven met Kamasi Washington snijdt wel hout. Minder kitsch inderdaad, tegelijkertijd ook minder ambitieus.