Horace Tapscott with the Pan Afrikan People's Arkestra - Live at Century City Playhouse (2021)

Eindelijk eindelijk eindelijk! Na 7 maanden uitstel en afwachten, wordt deze vanmiddag als het goed is eindelijk verzonden…. Ik kan letterlijk niet wachten!

Met: Adele Sebastian (flute), Auvery Hart (flute), Billy Harris (soprano saxophone), Desta Walker (tenor saxophone), Sabir Mateen (tenor saxophone), Johnny Williams (baritone saxophone), Lester Robertson (trombone), Linda Hill (vocals, piano), Horace Tapscott (piano, conductor), Louis Spears (cello), Alan Hines (bass), David Bryant (bass), Billy Hinton (drums), Conga Mike (percussion), Daa'oud Woods (percussion)

Geniaal, maar onderschat. Briljant en onderbelicht. Wat ben ik blij dat ik in de muziek van Horace Tapscott ben gedoken. Zijn naam wordt zo vaak genoemd op internet fora dat je wel benieuwd moet raken. Dan zijn er ook nog allerlei labels die zijn werk aan het reissuen zijn of oud werk voor het eerst uitbrengen (Dark Tree, Outernational Sounds en Pure Pleasure. Na een aantal hele aangename kennismakingen besloot ik deze limited edition (500 stuks) 3LP set blind te bestellen in november. Hij zou in december uitkomen. Toen in januari. toen werd het maart. Toch maar in mei dan? juni? Het werd uiteindelijk bijna begin juli. Op internet werd wild gespeculeerd of het überhaupt nog uit zou komen maar gelukkig dus wel. Het wachten was uiteindelijk de moeite waard.

Tapscott verscheen in de jaren '60 een aantal keer als sideman naast andere redelijk obscure artiesten zoals Lou Blackburn, Onzy Matthews en David T. Walker op bekende labels als Imperial en Capitol. Na zijn bekendste werk als leader ' The Giant has Awakened' met ondermeer een piepjonge Arthur Blythe bleef het vervolgens bijna tien jaar ijzig stil. Tapscott trok zich terug in Los Angeles, in de zwarte ghetto's van Watts om precies te zijn en richtte daar zijn 'Pan African Peoples Arkestra' op. Hij werd een waar begrip in LA en een legende in zijn buurt. Om hem heen verzameld hij een vaste groep muzikanten die haast leefden als een commune. De optredens van het 'Arkestra' waren volledig in dienst van de lokale gemeenschap en deden veelal denken aan kerkmissen. De muziek ging alle kanten op en zweeft veelal tussen bop, wereldmuziek, modale jazz, freejazz, soul en gospel in. Voorspelbaar of saai is het nooit. Integendeel: zelfs met 3 LP's blijft de muziek eindeloos je aandacht trekken met alle briljante wendingen. In Tapscott's eigen spel hoor je Fats Waller, Monk, Duke Ellington, Mingus en Abdullah Ibrahim. En nog heel veel meer maar vooral zijn eigen unieke sound. Prachtig allemaal maar zijn faam raakte nooit veel verder dan zijn geboortestad. Tot vrij recent want nu neemt hij steeds meer een cultstatus aan onder jazzliefhebber.

Deze 3LP set werd opgenomen in de hoogtijdagen van het Arkestra. Het gaat van start van Fats Waller's Jitterburg Waltz in een wel heel eigenzinnig en modern jasje. Alles gaat van start met Tapscott's eigen creatieve pianospel met verwijzingen naar elke voorgaande pianolegende: van Waller zelf tot aan McCoy Tyner. De band zelf wisselt af tussen melodieus en dissonant. Daarna neemt de muziek meer afstand van de jazztraditie en wordt de sound Afrocentrischer. Alle al eerder genoemde invloeden (Monk, Mingus) komen voorbij maar dit soort muziek is nergens mee te vergelijken. Het is intens, retespannend en overweldigend op alle manieren. Het bruist van de energie maar vervalt nergens in lelijke chaos. Tussendoor wordt er geschreeuwd uit het publiek, is er een prachtig gezang van Linda Hill, er is gospel en je raakt zowat in trance. De solo's gaan alle kanten op maar door de hypnotiserende structuren blijft alles zeer toegankelijk.

Net als Tapscott bleven de muzikanten die aan hem plakten ook redelijk onbekend. Sabir Meteen, Billie Harris, Linda Hill en Adele Sebastian: het zijn namen die ik inmiddels gelukkig ken. Als solo artiesten weten ze niet altijd even veel indruk te maken maar het Arkestra lijkt het beste bij hen naar boven de halen. Onder de creatieve begeleiding van Tapscott zijn het stuk voor stuk topmuzikanten.

Het geluid van de opnames is werkelijk uitstekend en de intieme live setting maakt de muziek nog veel intenser dan dat ze al is. Het publiek schreeuwt, klapt en joelt net als de bandleden zelf. Heel veel puurder vind je muziek niet: bij Tapscott is gevoel en emotie alles en dat voel je direct. Wat had ik dit unieke figuur graag eens live willen zien met zijn band. Het mag helaas niet zo zijn. Gelukkig zijn er recentelijk nog zoveel uitstekende heruitgaves van zijn werk gedaan. Deze 3 LP set kostte mij 'slechts 54 euro'. Ik zie dat ze nu alweer tegen exorbitante prijzen gaan. Jammer eigenlijk want dit zou voor iedereen toegankelijk moeten zijn.

Als je de foto van dat Century City Playhouse bekijkt en weet dat het maar $3.00 kostte om binnen te komen, zou ik wensen dat de tijdreismachine al was uitgevonden. Daar was ik heel graag bij geweest.

Mooie recensie Soledad, ben ook wat Horace Tapscott aan het luisteren de laatste tijd. The Awakening, maar vooral The Call, fantastisch! Deze live registratie zal er niet voor onder doen, ga proberen m te luisteren ergens.

PS: gevonden op YT!