Marc Ford - Weary and Wired (2007)

Marc Ford, vooral bekend als gitarist bij The Black Crowes, heeft sinds zijn vertrek bij die band al de nodige uitstekende soloalbums uitgebracht. ”Weary and Wired” is daarop geen uitzondering. Waar zijn laatste werk, ”Holy Ghost” uit 2014, een country en rootsalbum is, is ”Weary and Wired” onvervalste bluesrock. Maar binnen dat genre levert Ford liedjes af van grote diversiteit. ”Weary and Wired” bevat derhalve stevige bluesrockers, melodieuze midtempo liedjes, de nodige ballads, old school rock & roll, en een tweetal instrumentals (”Greazy Chicken” en ”The Big Callback) die lekker funken met warme blazers en heerlijk (wah-wah) gitaarwerk. Dat gitaarwerk is overigens over het gehele album om van te smullen. Tevens krijgt bluesklassieker ”The Same Thing” een bijzonder fraaie uitvoering. ”Weary and Wired” is daarmee een gevarieerd bluesrock album van een van mijn favoriete gitaristen.

Ik kan niet echt zeggen dat ik erg geweldig vind. Een beetje die moderne altrock en altcountry-sound met een erg zeurderige stem. Ford's gitaarspel vind ik wel gaaf, maar daar hoor ik op deze plaat nét even te weinig van terug. Misschien komt het later een keer, dat het kwartje landt. Maar nu niet.

Mijn favoriet is Burning Tree uit 1990. De band van Marc Ford voordat hij in The Black Crowes speelde

Ik vond zijn soloplaat Holy Ghost erg goed, lees ik terug, maar die heb ik al een tijdje niet meer opgezet. Ik zal tezijnertijd eens op zoek naar Burning Tree, maar alles op zijn tijd.

Moet je zeker doen, een prima album. Het songmateriaal op die plaat vormt het beste waar de naam van Ford onder staat.
Zijn solomateriaal kan mij voor de rest maar weinig boeien. Veel folk en weinig spannende arrangementen, maar goed dat is smaak.