Savoy Brown - Raw Sienna (1970)

Ik heb deze plaat helemaal kapot gedraaid vroeger, maar achteraf valt ie toch wat tegen. Met een extra halve ster voor het jeugdsentiment.

Blijft een verlies voor de blues-rock scene dat Chris Youlden zijn mikrofoon aan de wilgen hing na dit album....... Wat een strot !

Gisteren gekocht en vandaag voor de eerste keer iets van Savoy Brown beluisterd. Vooraf had ik het iets harder verwacht, misschien iets meer in de richting van Cream of zo, al weet ik eigenlijk niet waarom.

Desondanks moet ik zeggen dat het me best goed meevalt, het is dan wel geënt op de typische blues-rock voor die periode, maar de vleugjes jazz en zelfs wat reggae zorgen er toch voor dat dit zich toch wel iets kan onderscheiden van de rest. Hier en daar doet het me eigenlijk vooral denken aan Eric Burdon, en dat is onmogelijk een slechte referentie te noemen.

Hoogtepunten tot nu toe vind ik de opener en het erg sfeervolle "Is That So", waar de diepe bassen je erg ver meedragen!

"A Hard Way To Go" lijkt trouwens geïnspireerd te zijn door (het begin van) Pink Floyd's Lucifer Sam!

Ik bedoel dit positief hoor, maar een veel vreemder vergelijk heb ik al in geen jaren meer gehoord. M'n pet af dat je zo door de verschillende genres heen kunt denken trouwens !

Ik hoor het alleen niet zo ben ik bang. Ik heb ze net even na elkaar geluisterd. Lucifer Sam is een pure gitaar-riff terwijl de gitaar in A Hard Way To Go gelijk de melodie op pakt en dus in een geheel andere funktie tot de song staat ....... maar misschien luister ik er wel te veel met muzikanten oren naar hoor ......

'A Hard Way To Go' lijkt mij een geheide instinker op 'radenmaar!'-platenavondjes,
je zou zweren dat het Georgie Fame is die hier zingt en speelt.
Heerlijke bruinepubbluesrock, als tenminste al de muzikanten die meedoen bij het nummer 'Master Hare' in een pub zouden passen, maar in de 'Savoy' ging dat vast wel.
Mooiste nummer? Ik ga voor 'Is That So' met puik gitaarwerk.
Zwáár ****.
Doet mij qua sfeer soms denken aan Blodwyn Pig van Mick Abrahams.
Er moet naar titel en hoes te oordelen een kunstschilder in de band zitten...

Ik vind dit album wel de meest gevarieerde en afwijkende plaat van Savoy Brown. Ik hoor wel diverse invloeden die toch van de Blues afwijken. Denk wel dat ik dit de een album vind dat ik lang kan waarderen doordat het toch wel een afwijkende plaat is. De stem doet mij trouwens weleens naar Jimi Hendrix denken. Of ligt dit aan mij?

Ja

Mhh ok soms gebeurd die dingen

Savoy Brown rekt de grenzen van de blues behoorlijk op met "Raw Sienna". Vleugjes rock, jazz, soul en psychedelica komen voorbij en dat levert een mooie mix op van instrumentale en vocale nummers. Het openingsnummer "A Hard Way to Go" is een heerlijke start van "Raw Sienna". De stem van de zanger bevalt me erg goed. Instrumentaal is het ook allemaal dik in orde. De liedjes hebben allemaal een lekkere groove, de ritmesectie zit goed in elkaar en het gitaarspel is vol en warm. "Raw Sienna" is een heerlijke plaat als je het mij vraagt. Geen standaard bluesalbum, maar eentje die verschillende stijlen combineert met de blues als basis. Erg lekker om op weg te dromen.

Savoy Brown wordt mij door Discogs aanbevolen. Ik wist helemaal niet dat ze een bluesrockband waren.

Wie kan me hier wat meer over vertellen? Is dit hun beste/meest bekende plaat? Waar kan ik het mee vergelijken? Ga ik dit gaaf vinden?

Meest bekende plaat is een moeilijke ......... de band bestaat nog steeds volgens mij. De periode met Chris Youlden als zanger vind ik de meest interessante en dan zou ik daaruit deze als 2e noemen achter Blue Matter

Door de zang in dezelfde sfeer en de meestergitarist erachter kom ik kwa vergelijk uit op Livin' Blues, maar dan zonder harmonica .........

Ik ken Livin' Blues ook niet zo goed. Ik ben meestal een beetje richting southern rock te vinden. Van de britse bands vond ik Humble Pie en Robin Trower erg de moeite waard, en Wishbone Ash, maar dat is al eigenlijk geen blues meer.

Dus ik kan het beste eens Blue Matter een draai moeten geven?

Je kan bijna blind een release van Decca aanschaffen. Daar zit zoveel gaafs bij. Zo ook deze erg veelzijdige bluesplaat met elementen uit de latin en de funk.

Wat heeft die Chris Youlden een fijne bluesstem zeg. Dit schijnt de laatste plaat met hem te zijn, dus ik zal vanaf hier met terugwerkende kracht de platen moeten beluisteren.

De leadgitaar van Kim Simmonds is ook niet misselijk. Wat ook opvalt is dat alle songs door de band zelf zijn geschreven, dus geen standards, wat ook eens lekker verfrissend is.

Master Hare is ook briljant in al zijn gekte. Dit moet toch wel de vreemdste bluesrocksong zijn, die ik ken. Ik denk dat ik Savoy Brown wel erg fijn gaan vinden.

Is That So is ook zo een fantastische jazzy instrumental, dat zich prima kan meten met de betere instrumentals van Allman Brothers en Wishbone Ash.

Met een drummer en een bassist zit de ritmesectie zeker goed in elkaar, hahaha.

Chris Youlden is hierna solo gegaan.