The Screamin' Cheetah Wheelies - Magnolia (1997)

Waanzinnig goede southern rock/soul/r&b/buesrock uit Nashville.

Helemaal ondergesneeuwd door de grunge-hype.
Maar wat een heerlijke plaat is dit toch.

Waanzinnig lekker album!

Nog nooit van dit album of überhaupt van deze band gehoord. Maar ik las dat het album bij bovenstaande gebruiker nummer 1(!) staat en toen ik hem van de week zag liggen direct gekocht.

Heerlijke bluesy hardrock met een flinke scheut soul, zoals Ozric ook al aangeeft.

Absolute aanrader, 4 sterren!

Hey Germ....

Leuk dat je de plaat hebt opgepikt...
Als je dan toch bezig bent, probeer de rest ook eens... hahaha

Ik vind Father Speaks en You Are zo onwijs mooie nummers.
Mike Farris doet zo nu en dan denken aan wijlen Steve Marriot van Humble Pie...

Ik ben de enige fan van Screamin Cheetah Wheelies, maar dat geeft lekker niet...

Ik vind dit zo'n beetje wel de beste rockplaat ooit gemaakt...
De solo's, composities, ritmes, dynamiek, teksten, emoties, zang, groove...
Het rockt en dendert, het werkt bezwerend en opzwepend tegelijk.... Er is soul, rock, blues, folk, funk, southern rock, boogie, r&b en hardrock...

Een mooie gastbijdrage van Warren Haynes van The Mule op Good Time...

De beste rockplaat ooit gemaakt.

Het gitaarwerk, de gitaarsolo's de zang van Mike Farris, het stevige drumwerk, her harmonicaspel van Farris, de teksten, het laidback-gevoel, de emoties, alles valt perfect op zn plek.

De muziek omschrijft zich het beste als een soort blues/southern rock met een flinke scheut hardrock, maar ook soul en countryrock.
Het komt hier en daar ook wat grungie over, maar het is wel wat lichter.

Laat ik deze ook maar eens terecht mee gaan promoten.
Soms zijn er van die kleine overwinningen die je behaalt in het leven.
Een daarvan is bij mij dat ik deze geweldige plaat een keer in de opruiming heb gekocht voor een knaak,(nog voor die vervloekte euro er was) zonder de groep uberhaupt te kennen.
Destijds eerst een tijdje laten liggen, maar toen ie eindelijk de speler in ging, bleek het inderdaad om een verborgen parel te gaan.

Voor de rest hoef ik niet veel toe te voegen aan wat Ozric hier al allemaal over heeft gezegd.
Verplicht zou ik bijna willen zeggen voor iedereen met het rockhart op de goeie plaats.
In de zanger Mike Farris hoor ik trouwens ook af en toe Bob Seger en Van Morrison in.
Mijn favorieten zijn het werkelijk waanzinnig mooie titelnummer, het al even geweldige (rustigere) Gipsy Lullaby, en Father Speaks.
Maar er zit eigenlijk geen een minder nummer tussen.

Ik heb deze overigens 'gewoon' op Atlantic met een andere hoes en uit 1996.
Geweldige plaat.