Scott Walker - Scott 2 (1968)

Soms suikerzoet, neigend naar kitsch, en toch weet Walker te overtuigen op dit 2e titelloze album (er zouden er nog 2 volgen met alleen een nummer).
Zijn fascinatie voor Jacques Brel komt ook hier tot uiting in de covers Jackie en Next.
Later zijn al die Brel covers gebundeld op één album "Sings Jacques Brel".

Zijn versie van Tim Hardin's 'Black sheep boy' is ook niet slecht gedaan.

Alleen al voor Plastic Palace People een 4.5.

Zijn latere werk, daar kom ik echt niet doorheen.

Ik weet dus niet of ik ooit een echte fan ga worden, maar ik heb de sprong in het diepe toch maar gewaagd door deze aan te schaffen.

Met mijn liefde voor Dusty Springfield moet ik dit op het eerste gehoor ook kunnen waarderen.

Betere plaat dan de vorige. De grootste kracht ligt ook hier weer bij zijn eigen geschreven nummers. The Amorous Humphrey Plugg, The Girls from the Streets, Plastic Palace People, The Bridge, stuk voor stuk pareltjes. Met Plastic Palace People duikt in een soort van duisternis die in de jaren alleen maar dieper zal worden (bij zijn eigen liedjes dan, heh). Die Brel covers kunnen mij een beetje gestolen worden, dat doet Brel zelf toch wat lekkerder (en anders).

Als je dan een album opent met een cover, dan moet je het ook goed doen. Met Jackie heeft Walker m.i. dat met groots gemak gedaan. Heerlijke vaart erin en krijg enorm zin in de rest en daar word ik ook niet in teleurgesteld. Een prachtige stem i.c.m. met die grootse melodielijnen en sfeerverrijkende bombast.

deze raakt mij ineens enorm net als voorganger heel erg mooi maar voor mij iets minder dan 3 en 4.

T.o.v. het debuut is de verrassing er een klein beetje vanaf, maar deze is wat minder stroperig en staat wederom vol met ijzersterke nummers.

Plastic Palace People mag zich tevens zeker rekenen tot een hoogtepunt van Scott zijn songschrijver kwaliteiten.

Kan het nu niet meer vinden maar stond wel een komisch fragment op YouTube waar iemand inbelt bij een radioshow waar Scott aanwezig is en vraagt waar het nummer in Godsnaam over gaat, hij wordt er helemaal kriegelig van zegt ie.

Waarop Scott zegt dat hij zich goed voor kan stellen dat hij er kriegelig van wordt, aangezien het schrijven ervan hem dat ook zeker maakte.

Maar verdere informatie geeft hij niet.

Scott blijft Scott.

Informatieve overdaad doorgaans schadelijk daarnaast.

Geen vragen, geen informatie.

Heel lang mijn motto geweest. Sinds kort is het:

Vooraf geen hinderlijke vraagstelling neergelegd, achteraf geen compromitterende informatiestroom gelekt.

Dit mag je als alomvattend beschouwen maar heeft ook zeker te maken met ontvangen van dames op je hotelkamer.

Waar zeker niet iedereen altijd het fijne van hoeft te weten.

Ik hoef daar zeker niet alles over te vernemen.

Word ik alleen maar kriegelig van.

De stem van Scott Walker is van een tijdloze schoonheid, zelf plaats ik hem daarmee in het rijtje met Andy Williams en Neil Diamond - die vroeger vaak verguisd werd, maar zich rehabiliteerde volgens criticasters- hun oeuvre vertoond ook wel overeenkomsten.

De albums Scott 1 t/m 4 bieden allemaal een prachtig aanbod aan songs, deels zelf geschreven, deels covers. Het is hier al eerder geschreven; zijn eigen composities doen beslist niet onder voor de covers.
De arrangementen van de eigen songs zijn eigenzinnig en origineel met mooi instrument gebruik.

Scott gebruikt zijn eigen stem ook op diverse manieren waardoor het album spannend blijft. Ook het cabareteske dat sommige songs in zich hebben draagt bij aan de aantrekking... (Jacqie, The girls and the dogs)...Daarnaast ook beeldschone ballads als Windows of The World, met sobere begeleiding.

Mijn favoriet hier is The Bridge, prachtig gezongen over strijkers en akoestische gitaren.

De songs komen soms in de richting van edelkitsch, maar dan wel heel lekkere edelkitsch....

Dacht eerst om dit 4,5 te geven, maar krijg het niet over mijn hart. Dit is een album dat telkens weer als thuiskomen voelt. Ik zal dit altijd geweldig vinden, dat staat ondertussen wel vast.
Wat ik geweldig vind hier is dat Scott's eigen liedjes even goed zijn als de covers en dat alle songs een verhaal vertellen. Het maakt niet uit dat er verschillende arrangers zijn, die allemaal uitstekend werk doen, je voelt dat Scott zelf bepaalde welke songs hierop kwamen en hoe ze gebracht werden.
In zekere zin ben ik het eens met Roxy6's term Edelkitsch, maar weinig Kitsch is zo rijk aan schoonheid.