menu

Scott Walker - Scott (1967)

mijn stem
3,73 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Philips

  1. Mathilde (2:40)
  2. Montague Terrace (In Blue) (3:31)
  3. Angelica (4:02)
  4. The Lady Came from Baltimore (1:59)
  5. When Joanna Loved Me (3:10)
  6. My Death (4:56)
  7. The Big Hurt (2:27)
  8. Such a Small Love (4:55)
  9. You're Gonna Hear from Me (2:55)
  10. Through a Long and Sleepless Night (4:12)
  11. Always Coming Back to You (2:42)
  12. Amsterdam (3:04)
totale tijdsduur: 40:33
zoeken in:
avatar van T.O.
Dat tweede nummer is mooi. Verder ken ik de beste man alleen van de Walker Brothers tot nog toe.

avatar van aERodynamIC
4,5
Mooi, kitscherig album.
Hie zie je waar bands als Cousteau en Tindersticks naar geluisterd hebben.
De covers van Brel halen het uiteraard niet bij het origineel, maar Walker weet ze toch goed een eigen draai te geven.

Pieter Paal
Marc Almond heeft hier ook goed naar geluisterd.

avatar van aERodynamIC
4,5
Pieter Paal schreef:
Marc Almond heeft hier ook goed naar geluisterd.

Zeker weten

avatar van Omsk
2,0
Ik vind dit maar een saai eerste album, standaardeske filmische pathos afgewisseld met Brel-covers, die weliswaar wat meer sjeu bezitten dan de rest van de plaat, maar waar je toch een Scott-doe-dat-nou-not!-gevoel bij krijgt.

Maar het zou nog wel goed komen met deze artiest hoor

3,0
Mja, in vergelijking met The Drift is dit toch wel een beetje bleu en oubollig album. Enkel My Death laat horen wat voor potentie de heer Walker had. Op naar de volgende van zijn self-titled albums...

avatar van Reint
4,0
Ik vind de hele plaat eigenlijk heel sterk. Kitscherig ja, maar als dat leidt tot prachtige momenten zoals Mathilde, My Death of Montague Terrace in Blue kan ik dat alleen maar toejuichen.
Wanneer de composities naar mijn oren nergens echt naar toe gaan wordt het wel storend. Dit is voor mij het geval op You're Gonna Hear From Me, When Joanna Loved Me en Through a Long and Sleepless Night waar ik de muzikale 'clue' nog niet echt heb weten te vinden. Los van dat, een sprankelend en chique debuut waarmee Scott liet zien dat hij prima zonder zijn 'Brothers' verder kon.
En Amsterdam hè, fantastisch. De enige versie die Brels origineel kan evenaren.

avatar van vanson
Reint schreef:
... een sprankelend en chique debuut waarmee Scott liet zien dat hij prima zonder zijn 'Brothers' verder kon.
En Amsterdam hè, fantastisch. De enige versie die Brels origineel kan evenaren.


Dat denk ik precies hetzelfde van 'My Death'

avatar van muziekobsessie
4,0
Al jaren heb ik alleen Scott 4 en vind m wel aardig maar had t idee dat walker niet helemaal mijn ding was tot op heden ineens iets is gebeurd, magie, jaartje ouder geen idee? Maar ineens vind ik alle 4 de albums echt prachtig en vooral de Brel bewerkingen is genieten geblazen....my death veel beter dan de Bowie versie die wel veel hier op lijkt. Dus ik ben wel ff zoet met nog 3 pracht albums. Altijd wel van gelaagde muziek gehouden en dan zit je bij Scott wel goed. ik ben geloof ik de enige die 1 en 2 veel beter vind dan 3 en 4

Weet iemand of the walkerbrothers ook aan te raden zijn?

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Indrukwekkende mix van barokpop en muziek uit het croonertijdperk. Walker weet een enorme stem op te zetten. Ik ben het wel met eerdere commentaren eens dat het soms een beetje kitscherig is. Op momenten wordt het me even te veel, maar er blijft meer dan genoeg moois over.

5,0
Oubollig is het natuurlijk niet, als je zo kunt zingen is het nooit oubollig, de arrangementen zijn zo mooi, anders dan Tilt Drift etc natuurlijk ja. Montague is één vd mooiste nummers ooit gezongen!

avatar van heartofsoul
5,0
Dit album heb ik misschien wel honderden malen beluisterd, vanaf het jaar dat het uitkwam. Niet raar dus dat ik superlatieven tekort kom om het te prijzen. Prachtige orkestarrangementen, beklemmende doch betoverende liedjes, en dan die werkelijk schitterende stem van Scott. Het is voor mij misschien nog wel mooier dan Sinatra. De állermooiste songs vind ik When Joanna Loved Me,Through a Long and Sleepless Night en vooral Always Coming Back To You, dat ik zó mooi vind, dat ik er bijna bewusteloos door raak.

avatar van Roxy6
4,5
Het debuut van Scott Walker heeft ook eeuwigheidswaarde, songs die het altijd blijven doen.

Met zijn manier van zingen trekt Walker iedere song naar zich toe, goed voorbeeld hiervan is Montague Terrace (In Blue), met een prachtige gezwollen orkestrale begeleiding.

Zijn muziek heeft soms ook de jazzy inslag - When Joanna lovend me, the big Hurt- die het werk van The Carpenters in zich heeft, er zitten beslist paralellen in hun canon.

Prachtig is zijn uitvoering van Brel's My death, waarbij er ook een grote rol is weggelegd voor het orkest.
Een heel mooie tijdloze versie van dit top nummer.

Walker's eigen composities zijn naar mijn idee te herkennen door de tempo wisselingen in muziek en zang.

Dit album is zowel lekker op een late zaterdagavond, als ook op de zondagochtend daarna...
Een prachtige erfenis van een groots zanger die ons in 2019 te vroeg is ontvallen.

avatar van Barney Rubble
3,0
Vooral heel erg bombastisch. Veel orkestrale tonen die je ook bij filmmuziek uit die tijd aantreft. Scott's stem blijft uiterst mooi (uiteraard!), waardoor de muziek in ieder geval consequent te genieten is. Wat hoor ik echter op Such a Small Love. Die strijkers beste lezer. Die stijkers! Is daar het prille begin van de dreiging die de latere muziek zo mooi zou maken? Wellicht wel, wellicht niet. In ieder geval horen we hier al een best aardig debuut.

avatar van alifib
4,5
Het eerste van vier Scott albums. Hier legt hij de fundering van zijn typische geluid, met Brel als hoeksteen. Er is de donkere crooner, schommelend tussen bombast en ingetogenheid, en de nadruk op goede songs/teksten. Voor mij is Scott één van de weinige engelstalige zangers die Brel eer aan doen, mede dankzij de uitstekende vertalingen van Mort Shuman. De eerste vier songs volgen voor mij perfect na elkaar. Mathilde is een waar statement als album opener. Perfect opgevolgd door het mooie Montague Terrace (In Blue), een van zijn prachtige eigen liedjes, structuur en inhoud. Gevolgd door het mooie Angelica van het songwriter duo Weill en Mann dat zo mooi met dat orgel begint. Dan een cover van een van mijn favoriete singer-songwriters, Tim Hardin, met het altijd prachtige maar o zo korte The Lady Came from Baltimore. Er zitten ook een paar songs tussen die me iets minder doen, maar zeker het album niet verstoren. My Death is dan weer een mooie Brel cover, gevolgd door The Big Hurt, kitsch met een hart. Als tegengewicht daarna het prachtige Such a Small Love, mijn favoriete song op het album en ook weer een eigen song. De muziek is o zo mooi. Iets verder nog een eigen song met Always Coming Back to You. Zijn teksten zijn altijd wat verhalend, en de muziek kleurt het prachtig in. Je hoort zo de invloed op latere muzikanten. Ten slotte weer een Brel cover, dit maal Amsterdam. Doordat hij het in het Engels zingt kan hij het op zijn manier zingen, zonder het hart van het lied te verloochenen. Het heeft niet het manische van Brel, maar is zeker wel intens.
Het is misschien noch niet het perfecte Scott Walker album, maar hij is wel meteen goed vertrokken.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:07 uur

geplaatst: vandaag om 13:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.