serpentwithfeet - Deacon (2021)

Een kort album deze keer. De clip is heel gay. Ik vond het vorige album erg goed, maar moet bekennen het niet echt meer te draaien.

Ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken.

Omdat ik Soil nauwelijks nog draai moet ik eerlijk toegeven dat DEACON (ja, weer eens met hoofdletters) nu niet een album was waar ik speciaal naar uitkeek. Gezonde nieuwsgierigheid, en meer niet.

Maar toen hoorde ik opener Hyacinth en was ik toch wel weer verkocht.

De hoes zal niet veel mensen uitnodigen het te kopen, maar dat zou toch wel jammer zijn. serpentwithfeet levert een stevig, maar kort vervolg op Soil, alleen klinkt het nu wat minder duister of zo. Het kent een lichtere klankkleur.

Het is en blijft een album waar ik sterk voor in de stemming moet zijn, maar vorig jaar was ik ook dol op het broeierige van Sevdaliza en James Blake waardeer ik toch ook?! Wie weet zal dit album nog stijgen in waardering, want het is behoorlijk sterk moet ik zeggen en daar had ik toch even niet op gerekend. De magie van Soil leek kort, maar krijgt nu toch weer een injectie dankzij DEACON.

Pop/R&B in 'n vernieuwend jasje. Met inspirerende songs zo teder en klein gezongen dat ze als een warme deken over je heen vallen. Hooglied van romantiek én aanvaarding van de (zwarte) herenliefde. Met sterren overladen.

Krijg toch het gevoel naar iets als The Weeknd te luisteren, maar dan met nagenoeg alle equalizers teruggedraaid. Wat mij betreft een saaie plaat met een paar vervelende songs. Krappe voldoende.

Waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd? Ik weet niet zo heel goed wat ik hier nu mee aan moet. En dat geldt eigenlijk zowel voor het muzikale als het vocale gedeelte van dit album. Alles ademt een bepaalde cheesy-ness uit, maar neem een nummer als Same Size Shoe die ook gewoon fijn is. Amir dan, dat is een nummer dat me helemaal verrast met de warmte die het uitstraalt. Maar een Heart Storm is juist weer, mede door de feature van NAO, heel vervelend. Smooth, cheesy, aardig of juist niet zo heel boeiend. Alles komt in mij voorbij bij het beluisteren van dit album.

Mooie thematiek, een zwarte zanger die de heren liefde bezingt. Gedurfd, goed en nodig in deze tijd. Helaas zijn de liedjes niet zo sterk uitgevoerd. Ze klinken meer als aanzetten of schetsen ipv echt goed uitgevoerde songs. Serpentwithfeet probeert hier een bepaalde zachte en zwoele sfeer neer te zetten, maar dan moet hij toch eens beter luisteren naar hoe een zanger als Frank Ocean dat doet. Daar waar Ocean ook het experiment opzoekt, zijn liedjes langer maakt met meer lagen, daar weet Serpentwithfeet mij niet te overtuigen. Deacon is een rommelig album geworden dat meer aandoet als een mixtape dan een volwaardig studio album. Jammer want talent heeft de man wel.