Esther Rose - How Many Times (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Esther Rose - How Many Times - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Esther Rose - How Many Times
Esther Rose zet een flinke stap op haar derde album How Many Times dat voller en net wat eigentijdser klinkt dan zijn voorgangers en dat nog altijd opvalt door haar bijzondere stem

Binnen de Amerikaanse rootsmuziek valt op het moment ontzettend veel te kiezen. Zoveel dat ook uitstekende albums buiten de boot vallen, maar het derde album van Esther Rose uit New Orleans zou ik zeker niet laten liggen. De net wat vollere instrumentatie en productie pakken geweldig uit op How Many Times en Esther Rose is een uitstekende zangeres die haar wat weemoedige songs over slechte ervaringen in de liefde met veel gevoel vertolkt. Haar vorige albums vond ik wat te traditioneel en net niet aansprekend genoeg, maar How Many Times is van de eerste tot de laatste noot raak. Ik heb er weer een favoriete rootsmuzikant bij, dat is zeker.

How Many Times is het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter Esther Rose. Voorgangers This Time Last Night uit 2017 en You Made It This Far uit 2019 vond ik op zich best interessante albums, maar ze waren me net wat te traditioneel en klonken naar mijn smaak ook wel wat te kaal.

Voor How Many Times deed Esther Rose voor het eerst een beroep op een producer en dat heeft wat mij betreft zijn vruchten afgeworpen. De singer-songwriter uit New Orleans, Louisiana, koos voor de productie van How Many Times voor de ook uit New Orleans afkomstige en van de synthpop band Video Age bekende Ross Farbe.

Het is een opvallende keuze, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek hoeven niet bang te zijn. Op How Many Times is immers geen synthesizer te horen, maar het geluid van Esther Rose klinkt wel een stuk voller.

Net als op haar vorige twee albums spelen de viool en de pedal steel een belangrijke rol in het geluid van Esther Rose, dat verder wordt aangevuld door een prima spelende ritmesectie en vooral door geweldig gitaarwerk van Max Bien Kahn.

De zeer competent spelende muzikanten die Esther Rose om zich heen heeft verzameld tekenen nog altijd voor een wat traditioneel aandoend rootsgeluid met vooral invloeden uit de folk en de country. Dat stond me op de vorige albums nog wat tegen, maar met name door de geweldige gitaarimpulsen, is het geluid van Esther Rose wel wat opgeschoven richting eigentijds klinkende rootsmuziek.

Het geluid klinkt niet alleen een stuk voller dan we van Esther Rose gewend zijn, maar ook een stuk warmer. Zeker door de geweldige bijdragen van gitaar, pedal steel en viool, wordt het geluid op How Many Times een flink stuk opgetild en verleidt het album een stuk makkelijker dan zijn voorgangers.

Dat verleiden doet Esther Rose ook met haar karakteristieke stem. Het is een stem die gemaakt is voor Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en voor countrymuziek in het bijzonder, maar af en toe hoor ik ook wel een randje zwoele pop in de stem van de Amerikaanse muzikante.

Door de stem van Esther Rose en de hier en daar prachtig jankende lap steel krijgt de muziek van de singer-songwriter uit New Orleans iets melancholisch en weemoedigs, wat nog verder wordt versterkt door de teksten, waarin de door de liefde veroorzaakte ellende een belangrijke rol speelt.

Het klinkt misschien wat stereotiep, maar Esther Rose is zeker geen dertien in een dozijn countryzangeres die met een snik in haar stem afrekent met alle overspelige mannen in haar leven. How Many Times doet zoals gezegd wat traditioneel aan, maar na herhaalde beluistering vind ik het toch vooral een eigentijds roots of alt-country album, dat absoluut buiten de lijntjes van het genre durft te kleuren.

Door al het liefdesverdriet dat wordt bezongen is How Many Times een intiem en wat donker album, maar Esther Rose slaagt er absoluut in om je deelgenoot te maken van haar gevoelens, waardoor How Many Times makkelijk indruk maakt.

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar het derde album van Esther Rose zou ik er zeker uit pikken. How Many Times is immers een album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht makkelijk indruk maakt en ook nog een tijd lang beter wordt. Erwin Zijleman

Hoe eenvoudig kan het zijn om door toevoeging van een instrument de luisteraar te verwarren en jezelf buiten het hokjes denken te plaatsen. Zo heeft singer-songwriter Esther Rose gedurende drie albums naam gemaakt met haar mix van alt-country en traditionele folk. Maar eigenlijk zijn het juist violist Lyle Werner en lap steel gitarist Matt Bell die voornamelijk de credits verdienen. Hun aandeel is zo bepalende voor het geluid. Dit basisteam wordt aangevuld met drummer Cameron Snyder, die vanaf het debuut This Time Last Night aanwezig is en de bij You Made It This Far aangeschoven bassist Dan Cutler.

How Many Times zoekt nog meer die verbreding op. De jaren vijftig invloeden spatten van het licht voort wiegende When You Go af. Het psychedelische versterkte gitaarspel van gastmuzikant Max Bien Kahn in het naar zijn hoofdrol uitgeschreven Mountaintop leunt erg tegen de sixties psychedelica aan, en mag de stevigere sound van The Feelies zeker aangeduid worden als inspiratiebron. Maar laten we vooral niet vergeten wie die verbindende schakel in het geheel is; Esther Rose.

Ook deze zangeres wijkt sterk af van het ouderwetse countrygeluid. Al vormt het eenvoudige uittelbare linedance ritme van Good Time en de zon ondergaande deserttrack Are You Out There hierop een uitzondering. Doordat ze niet zozeer in het bezit is van die overslaande snik in haar stem, is het allemaal net niet zo zwaar sentimenteel en gemeend wanhopig. Eerder is ze nog onder te brengen bij die geweldige indie vocalisten uit de jaren negentig. Lekker zelfverzekerd en krachtig, maar toch op en top vrouwelijk.

Het hartbrekende liefdesoffer How Many Times is een misleidende song. Ook de weggestopte verjaarde tiener ellende van Keeps Me Running sluit hier op aan. Een buitenstaander zou ervan overtuigt zijn dat hij naar een Ierse band luistert die hun roots verwerkt met een flinke dosis aan eighties soul. Gelijk trekt de viool van Lyle Werner het nummer naar zich toe. Je verwacht niet zozeer dat de muzikanten afkomstig zijn uit New Orleans, de bakermat van de jazzy Dixieland. De link hiermee is buiten het sfeervolle My Bad Mood te verwaarlozen, en zelfs daar is deze minimaal aanwezig.

Door die eerder genoemde prachtrol van de bandleden stijgt How Many Times toch nog net boven de middenmoot uit. De winst valt voornamelijk nog uit de teksten te halen. Hierin boekt ze weinig vooruitgang omdat ze maar blijft hangen in die stuk gelopen relaties. Natuurlijk is het allemaal erg vervelend en lullig als je partner er met een ander vandoor gaat. Om dit pijnlijke verdriet vrijwel door elk nummer door te laten schemeren gaat toch wel wat ver. Je krijgt onderhand steeds meer begrip voor die voormalige gevluchte geliefde, die ook niet op dit gezeur zit te wachten.

Esther Rose - How Many Times | Roots | Written in Music - writteninmusic.com