Stackridge - The Man in the Bowler Hat (1974)

Dit album werd geproduced door niemand minder dan de grote George Martin, algemeen bekend als de vijfde Beatle! Dat moet dan toch heel wat interesse wekken denk je dan, maar slechts twee stemmen op 8 oktober 2009.

Heb dit album nog nooit gehoord, maar ben er nu wel benieuwd naar...

Ruim twee jaar later nog steeds twee stemmen, reden om hem eens te luisteren.

De Beatles-connectie is snel gelegd, vooral in het openingsnummer. Qua productie en sound dan, als songwriters opereren ze toch duidelijk in een ander divisie. Een kruising tussen warm geproduceerde pop à la Crowded House, vaudeville-achtige folk en Supertramp-achtige introotjes (The Last Plimsoll). Uitstekende muzikanten ook, hoewel ik lees dat de bezettingen in Stackridge sneller wisselden dan de seizoenen. Jammer dat er een paar duidelijke skipmomenten in zitten (The Sun and the Moon), verder prima: 3,5*

Diegene die een beetje opmerkzaam is, ziet bij deze groep twee platen uit 1974 met dezelfde hoes op Music Meter. Dat is diegene die hier getoond wordt, 'the man in the bowler hat' maar ook Stackridge - Pinafore Days (1974)
Deze laatste is een specifieke uitgave voor de Amerikaanse/Canadese markt, waar twee nummers veranderd zijn en het heeft ook een andere titel. Maar dus eigenlijk geen apart album.

In ieder geval is 'the man in the bowler hat' het derde album van deze groep en dit album is geproduceerd door de master himself George Martin. En dat is wel te merken ook, een Beatle achtige productie waarin kosten noch moeite gespaard werden. Een heel orkest is aanwezig, verder is er een lid van de groep die prima fluit speelt en één die wel raad weet met de viool. Zij zorgen ook voor een prettige inbreng.
De muziek en zeker teksten zijn echt Engels, ironisch, sarcastisch en op zich wel hele vrolijke muziek. Misschien een beetje 'It's a beautiful day' achtig of van Dyke Parks en ook Roger Glover (Love is all) komt bij me op.
Het heeft duidelijk folk invloeden, maar ook allerlei andere zodat het een echte vrolijke mengboel is. De plaat kwam in 1974 uit en dat hoor je ook wel.

Ik kende de groep helemaal niet, maar kocht hem voor 5 euro op een beurs, gewoon meer uit nieuwsgierigheid. Ook hier op Music Meter blijken er weinig mensen dit te kennen. Sommige nummers zijn bijna absurd -The Galloping Gaucho- , een bijna hippie achtige musical song a la Yellow Submarine, maar daarna kan weer net zo snel een gevoelige ballade volgen. Het laatste nummer is instrumentaal met de vreemde titel 'God speed the plough', wat moet je je daarbij nu voorstellen. Het is een redelijk afwisselend, soms barok stuk muziek. Misschien ook hier weer de hand van producer George Martin.
Latere platen moeten juist het typisch Engelse wat kwijt zijn geraakt en ook juist de vrolijke noot wat minder. Een wat vreemde plaat, beatle achtig met een geheel eigen tic.