Scott Walker - Climate of Hunter (1984)

Gek, er wordt veel gereageerd op Tilt en The Drift, maar geen enkele reactie bij Scott Walker's meesterwerk.

Hoe staat deze in verhouding tot de eerste vier albums en zijn nieuwste?

Het heeft van beide uitersten iets, zonder dat het doorschiet, wat de plaat voor mij uiterst genietbaar maakt. Zijn fenomenale stem benut hij op deze plaat helemaal.

Nog iets over de muziek: Billy Ocean en Mark Knopler doen mee en Peter Walsh (producer van New Gold Dream van Simple Minds) produceerde de plaat.
Dat is niet te horen, dwz hun instrumenten wel, maar niet hoe ze worden gebruikt. Het lijkt muzikaal nog het meest op een fusie tussen Brian Eno's soloplaten, David Bowie ten tijde van zijn Berlijn periode en David Sylvian zo rond Brilliant Trees en Gone to Earth.

Ben nu toch wel engszins benieuwd geworden: op het nog te beluisteren lijstje ermee!

Zou ik maar doen. Ik weet zeker dat je er geen spijt van krijgt!

Geniaal album van begin tot eind.

Geniaal !

Ondanks dat de opnamen wat gedateerd 80s klinken blijft het nog steeds een heerlijke en relatief, naar Scott begrippen, toegankelijke plaat. De man is een genie, maar zijn muziek is niet altijd even makkelijk .........

Voor wie veel geinvesteerd heeft om door te dringen tot Tilt en The Drift, is deze geweldige schijf een makkie. Het is nu niet direct dat Climate of Hunter een simpele popplaat is maar in vergelijking met die twee zou je er zelfs het label "toegankelijk" op kunnen plakken.

Maar goed, Scott-volgers weten wel beter. Ook Climate of Hunter is een hoogst oorspronkelijke plaat, magistraal geproduceerd en werkelijk fenomenaal ingezongen door de Meester. En, voor beginners met een interesse voor haast barokke maar zeker spannende en weerbarstige pop, is deze plaat hoogst aan te raden. Volgens de liner notes zou je moeten denken aan het latere werk van Talk Talk en het solo album van Mark Hollis. Maar goed, slaat dit aan, kun je daarna altijd nog kijken of Tilt ook aanslaat.

Overigens was dit enige plaat die Scott in de jaren '80 uitbracht, na in de jaren '60 enig succes gehad te hebben met zijn croonerplaten Scott 1 tm 4. In de jaren '70 bracht de man wel platen uit maar die hebben nergens een onuitwisbare indruk gemaakt. Deze Climate of Hunter markeert de overgang naar een zeer traag groeiende catalogus met alsmaar uitdagendere muziek.

De aanzet tot Climate is al te horen op The Electrician van 70s Walker Bros reunie LP Lines. Gelukkig staat het nummer ook op de Walkers' The Singles + comp want de rest van Lines is nauwelijks te teren .......

Het is duidelijk dat Scott Walker hier afstand doet van zijn zoete geluid en dat het experiment er in sluipt zonder dat je het gekte kunt noemen want het blijft allemaal nog goed behapbaar.
Ik hoor er wel wat Bowie in hier en daar maar als ik dan echt moet kiezen kies ik voor the Thin White Duke himself ondanks dat ik een Scott Walker-fan ben.
Ik lees al de term 'overgangsplaat' en dat is denk ik wel de beste conclusie om dit album samen te vatten.
In elk geval voor mij de eerste keer best een cultuurschok maar daarna al snel een boeiende plaat.

een plaat met een enorme sfeer die ik niet kan omschrijven maar wel heel erg mooi vind.

Ik ben destijds getipt door muziekkrant oor die prees dit album de hemel in, geen alledaagse maar wel sfeervol album.

Muziekkrant Oor prees niet alleen het album, het kwam zelfs in de top 10 van 1984 van de critici. Het is zo'n album dat zij totaal onbevangen kunnen bekritiseren en ook met de nodige superlatieven kunnen overladen. Van het album is bekend dat er geen miljoenen van afgezet gaan worden en dat het wekenlang de verkooplijsten gaat aanvoeren. Die wetenschap willen critici wel eens belastend vinden. De vertaalslag die dan moet plaatsvinden tussen het gelezene en mijn ervaring bij de eerste luisterproef wil dan wel eens zijn dat er een grote kloof is. Die kloof wordt langzaam gedicht omdat "Climate of hunter" een plaat is die toch snel een indruk achterlaat die nadere beluistering behoeft. De plaat is nieuwsgierig, nestelt zich en groeit langzaam en wordt vervolgens onverslijtbaar in haar schoonheid. Ruim 25 jaar na dato volkomen terecht in de top 10 gekozen van de critici belandt.

Ik hou van jaren '60 Scott, maar deze is ook echt fan-tas-tisch. De juist vergelijkingen zijn al door Premonition gemaakt. Voor de liefhebbers van Sylvian, Berlijn-Bowie en Eno, en eigenlijk voor alle jaren '80 liefhebbers, is dit een niet te missen album.

Trouwens, stel je eens voor dat hij ook in de eighties een rijtje albums à la Scott I t/m IV had afgeleverd... Godverdomme!

Die tussen haakjes toevoegingen achter bepaalde nummers mogen wel weggehaald worden. En dan vooral 'Track Three (Dealer)', gaat natuurlijk helemaal nergens over.

Hoe krijg je het verzonnen.

Verder is dit nog steeds een monumentaal album. Vooral tekstueel excelleert de heer Walker hier bijna op asociale wijze.

Gegarandeerd brein blazer materie.

Maar even serieus, track twee is dus Dealer, niet drie. Dus waarom dat er op dit moment bij staat zal mij tot in de eeuwigheid een groot raadsel blijven.

En verder zijn de toevoegingen aan vijf, zes en zeven gewoon de eerste woorden van de tekst en hebben dus totaal niks met de daadwerkelijke titel van doen.

De nummers hebben stuk voor stuk geen naam omdat ze volgens Scott simpelweg 'finished as they were' waren.

Voor een meer accurate weergave is het dus raadzaam om deze toevoegingen gewoon maar te verwijderen.

Al zou ik er persoonlijk ook weer niet heel erg mee zitten mocht het hoe dan ook domweg gewoon niet gebeuren.

Maar toch.

Dat kun je zelf aanpassen door een correctie door te voeren, zie het knopje 'corrigeren' rechtsboven.

Ah, dat was me even ontgaan.

Heb ik dat toch maar gedaan.

Geniale plaat, gelukkig is Knopfler amper herkenbaar. Absoluut mooiste tracks de twee openers van beide plaatkanten,

Neem nu rawhide met die doffe dreun en dan

Cro-magnon herders
will stand in the wind,
sweeping tails shining,
and scaled to begin,

SHUTTING DOWN HERE
SHUTTING DOWN HERE-

Absoluut magisch, snap er echt niets van dat de man toch zo relatief onbekend blijft (relatief dan want met de Walker Brothers had ie een million sellers status)

Ben heel benieuwd naar zijn Biesbosch plaat!

Ik heb dit album alweer een tijdje in mijn bezit en hoewel ik in het begin erg moest wennen aan Walker's stem begint dit album me steeds meer te intrigeren.Ik denk dat ik een meesterwerk in handen heb maar ben me nog niet helemaal zeker.Dus nog flink wat luisterbeurten voor de boeg maar alvast wel mijn complimenten voor de fantastische hoes.

Premonitionzegt: Dit zat bij mij ook in het hoekje 'neigend-naar-ambient/avant garde in mijn platenbak', samen met Laurie Anderson - Mister Heartbreak. Dit album is daarvan het meest desolaat/ minst toegankelijk, alhoewel het naar verluidt nog een stuk toegankelijker is dan zijn laatste werken. Het is een fascinerende en zeker geen onaangename plaat die ik desondanks niet heel frequent meer draai. Scott 4 die ik -leve het internet- later heb ontdekt schaal ik toch iets hoger in, zowel qua basale songstructuur als qua (geweldige) arrangementen.

Denk wel dat je Sleepwalkers Woman mag zien als een vervolg op Boy Child.

Alles wat hierna nog kwam een vervolg op Blanket Roll Blues.

Tijdje geleden in huis gehaald en stiekem vind ik dit de prettigste Scott Walker. Deze muziek zit perfect tussen zijn popwerk en zijn avant-gardische werk in. De arrangementen zijn melancholisch, surreëel en soms zelfs ongemakkelijk, maar desondanks blijft de muziek relatief toegankelijk.

Dit viel me erg mee, ik had iets veel ontoegankelijkers verwacht. Maar bv. The Electrician van voorganger Nite Flights is eigenlijk al een stuk experimenteler dan wat hier voorbij komt. Wel een plaat waarin ik nog ga investeren.