The Reds, Pinks & Purples - Uncommon Weather (2021)

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Reds, Pinks And Purples - Uncommon Weather - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Op Uncommon Weather herhaalt The Reds, Pinks And Purples het kunstje van de net een half jaar oude voorganger en betovert het met bitterzoete popliedjes die herinneren aan veel moois uit de jaren 80

Het vorige album van The Reds, Pinks And Purples ontdekte ik net wat te laat voor mijn jaarlijstje, maar Uncommon Weather schrijf ik alvast op voor het lijstje van dit jaar. De band van de Amerikaanse muzikante Glenn Donaldson grossiert ook dit keer in de bitterzoete popliedjes zoals die in de jaren 80 zoveel werden gemaakt. De gitaren zorgen voor de zonnestralen, terwijl de synths en de zang het album voorzien van melancholie. Het is de muziek waar ik in de jaren 80 maar geen genoeg van kon krijgen, maar het derde album van The Reds, Pinks And Purples doet zeker niet onder voor alles dat ik al heb. Een album om je eindeloos mee op te sluiten.

Dat eindeloze opsluiten gaat flink vervelen, kan ik je zeggen.

Zeker, maar met dit plaatje valt het best mee

Hoor hier gek genoeg ook iets van de rustigere kant van the Thrills in terug, als ook de Zweedse band Thirteen Moons, die in de jaren '80 een aantal uitstekende platen maakte.

Dat de sombere jaren tachtig een mooie beeldende sfeer oproepen is een vaststaand feit. Vooral in de Schotse havenstad Glasgow en het aan de Mersey gelegen Liverpool was dit erg voelbaar. Prachtige regenachtige soulsongs met een licht deprimerende romantische ondertoon, waarbij de dromerige postpunk als basis geldt. Dit alles is terug te horen bij het melancholische The Reds, Pinks & Purples.

Alleen komt deze indiepop niet uit Europa, maar juist uit de Verenigde Staten. De uitvoerende muzikant Glenn Donaldson staat met beide voeten in het heden, en heeft geen binding met de eighties. Sterker nog, hij is niet eens woonachtig in een grijze uitzichtloze arbeidersstad als Seattle. Het ooit zo bruisende liefdesnetwerk in het koele San Francisco mag deze multi-instrumentalist als zijn habitat beschouwen. Maar toch is Uncommon Weather in alle opzichten een typische nostalgische plaat, waarbij enigszins nog op het einde van Pictures Of The World wat Paisley Underground invloeden terug te horen zijn die wel te herleiden zijn tot het kustgebied van Californië.

Uncommon Weather heeft een net zo schitterende albumhoes als het vorig jaar verschenen You Might Be Happy Someday. Een indrukwekkende gedateerde foto van een fel pastel gekleurd woonhuis dat behalve de veelkleurigheid van het new wave klimaat ook de treurnis en eenzaamheid symboliseert. Na het in de zomer van 2019 uitgebrachte Anxiety Art is het de derde plaat in pakweg twee jaar tijd. Deze eenmansonderneming van Glenn Donaldson verdient het om eindelijk die overstap naar het grote publiek te maken. Het zijn allemaal kleine schetsbeelden die vanuit zijn werkatelier in de wijk Inner Richmond geboetseerd zijn tot breekbare kunstwerken. Dit alles volgens het DIY-principe, het hele proces in eigen hand gehouden, vanaf de krabbels op het papier tot aan de uiteindelijk studio opnames.

Het levert een persoonlijk eindresultaat op van een veelzijdige muzikant die in zijn jeugd opgroeide met The Smiths en R.E.M. Binnen de scene zelf is hij een bekende figuur die zeker in zo’n vijfentwintig acts een aandeel heeft gehad. Hij geeft die muzikale projecten gevarieerde namen en beschouwt ze min of meer tot zijn eigen troetelkinderen. Het publiek bereikt de bescheiden artiest voornamelijk door zijn verschillende Bandcamp pagina’s waarmee Glenn Donaldson de druk omzeilt om zich te binden aan een vast platenlabel. Hierdoor blijft hij redelijk anoniem en is het eigenlijk heel bijzonder dat hij nu al voor een langere tijd onder het alter ego The Reds, Pinks & Purples actief is.

Uncommon Weather benadrukt die onbekendere kant van de mistige Golden Gate City. Een stad die net als de muziek erg in het verleden leeft. Vergaande glorie die het hoogtepunt beleefde toen ze zichzelf in de jaren zestig als hippiehoofdstad mochten betitelen. Alleen bevindt de belevingswereld van Glenn Donaldson zich nu juist in de leegte van het kunstmatige plastic en de milieu onvriendelijke waterstofperoxide en hairsprays van ruim vijftien jaar later.

Don’t Ever Pray In The Church On My Street weerspiegelt het conservatieve karakter van de inwoners en is te herleiden tot een persoonlijk verzet tegen de vastgeroeste gemeenschap. Neerslachtigheid wordt omwikkeld door ruige gitaargolven en stadse tribal percussie. De emotie is de zang heeft iets droevigs, en geeft optimaal de uitzichtloze situatie weer waarin de songwriter zich bevindt. Glenn Donaldson wil de boel ontvluchten maar wordt tevens aangetrokken door die ingeprente jeugdherinneringen welke hem gevormd hebben.

Het zijn prachtige beslagen zwarte pareltjes, die een nodige oppoetsbeurt verdienen. Glenn Donaldson maakt optimaal gebruik van de synthesizer en drumcomputer om de oorspronkelijke gitaarliedjes kleur te geven. De poëtische voordracht heeft dat aangename klagende waarmee de verbitterde zwartkijkers zich op de kaart zetten. Heel soms loert de avontuurlijke dreampop in het uptempo I’m Sorry About Your Life om de hoek, om vervolgens in de schaduwen van het negatieve zelfbeeld te verdwijnen. En dan moet je uiteindelijk concluderen dat vroeger inderdaad alles beter was, wat verlang ik terug naar die sound welke Uncommon Weather weet op te roepen.

The Reds, Pinks & Purples - Uncommon Weather | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Sta je in je favoriete platenzaak en hoor je een album waarvan je zou zweren dat het zo'n heerlijk jaren '80 gitaarbandje is. Zo eentje waarvan ik aardig wat in de kast heb staan, maar die nooit vervelen.

Blijkt het gewoon een album uit 2021 te zijn.

The Reds, Pinks & Purples voeren me met Uncommon Weather terug naar die jaren '80. Dromerige, kristalheldere gitaarpopliedjes waar ik nooit genoeg van krijg.

Enige nadeel is dat het gevaar op de loer ligt het allemaal wel erg veel van hetzelfde klinkt op den duur. Ik weet dan niet bij welk nummer ik ben beland. Het is wel één grote flow. Maar zolang het een fijne flow is hoor je mij niet klagen.

Op de tweede dag van 2022 draaide ik voor het eerst een nummer van The Reds, Pinks & Purples (waarschijnlijk via Release Radar): Pour The Light On (van de opvolger). Inmiddels heb ik deze artiest meer dan tweehonderd keer beluisterd, vooral op mijn flexplek om het geroezemoes van mijn collega's te overstemmen (wel via de oortjes, natuurlijk). Dan is een niet al te grote variatie (want eerlijk is eerlijk, ik kan de nummers nauwelijks van elkaar onderscheiden) heel fijn wanneer je wel gewoon op je werk wil kunnen concentreren. Heerlijk licht verteerbaar, zang doet aan The Smiths denken, sfeer aan Billie The Vision & The Dancers. Voor mij één van de platen van het jaar.