Onderhoudend album van Phish.
Het is allemaal goed verzorgd en mooi geproduceerd, maar het gevoel bekruipt me dat er eigenlijk ook niet zo veel spannends gebeurd. Ik kan me tijdens beluistering inbeelden hoe de nummers live kunnen worden uitgebouwd en in kunnen worden gezet als onderdelen van jams. Hier voelt het gewoon een beetje als degelijke popsongs zonder al te veel richting, ergens is dat jammer.
Het geluid doet me soms een beetje aan de latere Pink Floyd denken, maar dan typisch Amerikaans. In 'Leaves' hoor ik de orkestratie en solo terug die ook in 'Terrapin Station' van de Dead zit.