Karoline Wallace - Stiklinger (2021)

Fijnzinnige, maar ook uitdagende jazz-plaat van deze Noorse Karoline Wallace. Een opvallende vocale performance, waarbij ze haar stem als instrument lijkt te gebruiken, maar ook af en toe in een folk melodie overgaat. Karoline's stem klinkt helemaal op haar plaats tussen de schelle tonen van de verschillende blazers. Voeg daar een cello, drums en sterk piano spel aan toe en je hebt een ademend en rijkelijk in elkaar gezet geheel.

Fragmenten van tape recordings zijn een fijne touch en geven het album extra diepte.

De inspiratie voor dit album is ook charmant; Op bandcamp beschrijft ze hoe dit album geïnspireerd is door de tuin van haar oma, die verschillende planten verzamelde die ze in haar leven tegenkwam (bijvoorbeeld op vakantie, maar ook uit trouwboeketten) en die een nieuw leven gaf in haar eigen tuin.

'As in grandma's garden, you do not need to know each story to experience the whole, but look closer and you will find words, sounds and melodies, my grandfather's laughter'

Het is een beetje hit or miss dit plaatje. De fijnste stukjes muziek zitten verstopt in Tri Loopår, Plis Rosalin en Ett Er Nødigt. Opener Rosehus en Nei, Karoline, Nå Kommer Sola zijn niet bijster interessant, er gebeurt te weinig om echt aandachtig te luisteren. Om du E 1.60 Høy? tenslotte is een vervelend nummer, alsof oma probeert haar zorgvuldig bij elkaar gezochte planten probeert te verdrinken in de sloot achter het huis.

Een krappe 3,5*

Mooi en eigenwijs vocaal jazz/folk/weetikveel album wat niet vasthoud aan regeltjes. Zo komen er wel meer uit skandinavie de laatste..mwha, 20 jaar? Beeldende geluidscollage waarin je niet direct de muziek moet gaan zoeken, maar vooral ook de beleving.

Mij bevalt het zeer, ik heb dan ook groene vingers