Ad Nauseam - Imperative Imperceptible Impulse (2021)

Beluister het album: Imperative Imperceptible Impulse

Bandcamp

Ad Nauseam is een naam die ik al een tijdje zie langs komen als het gaat over avant-gardistische en experimentele deathmetal, maar ik had nog niet de tijd genomen om hun debuutalbum te beluisteren. Gelukkig is er nu een tweede album en door de lovende kritieken op andere muziekbeoordeelsites als RateYourMusic en Sputnikmusic ben ik deze maar snel gaan beluisteren.

Dit is echt voor de experimentele en avontuurlijke metalluisteraar bedoeld. Er is amper een ''normale'' groove te vinden en de band verdiept zich hoofdzakelijk in dissonantie en atonaliteit. Imperative Imperceptible Impulse is een album voor liefhebbers van tegendraadse en dissonante death/blackmetal als Gorguts, Imperial Triumphant, Deathspell Omega, Pyrrhon, Ulcerate, Portal en Artificial Brain. Toch is het ook duidelijk te horen dat Ad Nauseam wel zijn eigen stijl in deze vreemde kronkelende extreme metalhoek heeft.

Op de Bandcamp-pagina is te lezen dat de gitaren en bas vreemd werden gestemd, zodat de band gedwongen werd om nieuwe territoria te verkennen. Ze namen de plaat volledig zelf op en bouwden zelfs hun eigen versterkers en apparatuur (in combinatie met een zoektocht naar oude vintage apparatuur), wat een toewijding! De band zegt dan ook dat ze waanzinnig veel tijd staken in het tot stand brengen van het geluid om daarna in de studio zo natuurlijk en ''live'' mogelijk op te nemen.

Natuurlijk valt er na één luisterbeurt nog niet enorm veel te zeggen over dit soort platen, toch kan ik zeggen dat mijn eerste indrukken zeer positief zijn. Het gitaarwerk zit waanzinnig goed in elkaar met een meesterlijke verdeling tussen de twee gitaren die ook hun eigen speaker hebben. Zo hoor je op links vaak wat meer de ''riffs'' en op rechts allerlei wringende en paniekerige hoog gespeelde lijnen. Deze kronkelen door elkaar heen, maar vullen elkaar ook zeer goed aan. De band noemt hier componisten als Stravinsky, Šostakóvič, Xenakis, Scelsi, Penderecki en Ligeti als grote inspiratie. Laten dit nu ook namen zijn die Luc Lemay van Gorguts vaak als inspiratie noemt, en qua gitaaraanpak doet Ad Nauseam me ook denken aan een verder gevorderde versie van Obscura van Gorguts.

De band is ook duidelijk veel bezig met de dynamiek van het geheel, zo komt de bas soms prominent naar voren in stukken waar dat ook echt heel erg passend is. De verschillende instrumenten verschuiven subtiel van rol in de muziek en gaan constant van de voorgrond naar de achtergrond en weer terug, wat zorgt voor veel diepte. Het gehele spel van de band is best wel bewegend en jazzy, maar je krijgt toch ook genoeg blastbeatpassages, al zijn die ook met een kronkel. Er zijn passages waarin de band echt jazzy fluistert en bijna een surrealistische David Lynch-achtige sfeer neerzet, om kort daarna weer de hel los te laten breken.

Ik lees David Lynch en nu moet ik deze luisteren.

Het eerste album van dit viertal uit Italië vond ik al fantastisch en met deze klepper scharen de heren zich officieel bij de top van de dissonante extreme metal regionen. Nu al verzekerd van een plaats op de jaarlijst me dunkt.

Alvast een plaats op de jaarlijst voor meest zinvolle review aan Don Cappuccino

Ik ga dit zeker eens beluisteren

Wat een gruwelijke dissonante disco jazz metal is dit.

Hele absurde composities maar door dat het allemaal erg organisch klinkt is het geen klinische kermis.
Dit gaat door diepte en duisternis maar op een prettige behapbare manier, soort van achtbaan dwarsdoor absurdia, voortgestuwd middels de op hol geslagen jazz van Gorguts (Obscura) + de razernij van Ulcerate en het misantropische van Death Spell Omega met nog wat Dodecahedron her en der. en de Ved Buens Ende/ Virus invloeden die Ad Nauseam naar een nog hoger plan heeft getild.
Maar ondanks alle invloeden geen goedkope kopie maar gewoon geniaal en genadeloos goed.