Olivia Ellen Lloyd - Loose Cannon (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Olivia Ellen Lloyd - Loose Cannon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Olivia Ellen Lloyd - Loose Cannon
Het debuut van Olivia Ellen Lloyd trok een half jaar geleden niet heel veel aandacht, maar het is echt een uitstekend rootsalbum, dat de grauwe middelmaat in alle opzichten weet te overstijgen

In een jaar met soms krankzinnig veel nieuwe releases verdwijnen albums op de stapel die veel te goed zijn voor deze stapel en vervolgens is het maar de vraag of ze er ooit weer af komen. Loose Cannon van Olivia Ellen Lloyd is er gelukkig af gekomen, want de muzikante uit Brooklyn, New York, heeft een prima album afgeleverd. Het is een album dat wat traditioneler klinkt dan je van een muzikante uit het hippe Brooklyn zou verwachten, maar Loose Cannon klinkt nergens oubollig. Het is een degelijk rootsalbum met invloeden uit de folk en vooral de country, maar Olivia Ellen Lloyd tilt de persoonlijke songs op haar debuut in alle opzichten naar een hoger plan.

Loose Cannon van de Amerikaanse muzikante Olivia Ellen Lloyd verscheen bijna een half jaar geleden in een periode waarin we werden overspoeld met nieuwe releases en met name met albums die in het hokje Amerikaanse rootsmuziek passen. Ik had direct bij eerste beluistering een zwak voor het album, maar in de betreffende weken waren er albums die zich net wat meer wisten op te dringen dan het debuut van Olivia Ellen Lloyd.

De Amerikaanse muzikante opereert inmiddels al een tijdje van Brooklyn, New York, maar maakt op Loose Cannon muziek die je eerder in het zuiden van de Verenigde Staten positioneert en dan met name in Nashville, Tennessee, en omstreken. Het debuut van Olivia Ellen Lloyd staat immers vol met wat traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek, met een hoofdrol voor invloeden uit de country en de folk.

Er wordt de afgelopen jaren verschrikkelijk veel uitgebracht in dit genre en het aantal releases is door de coronapandemie alleen maar toegenomen. Olivia Ellen Lloyd heeft hierdoor nogal wat concurrenten op het moment, maar haar debuutalbum verdient absoluut meer aandacht dan het tot dusver heeft gekregen en zeker in Nederland, waar ik nog helemaal niets heb gelezen over Loose Cannon.

Het debuut van de Amerikaanse muzikante ontstijgt de middelmaat op meerdere terreinen en op enkele terreinen zelfs ruimschoots. Om te beginnen zijn de songs op Loose Cannon zeer gevarieerd, al doen ze stuk voor stuk wat melancholisch aan. Olivia Ellen Lloyd kan uit de voeten met ingetogen countrysongs, maar schuwt ook het wat stevigere werk niet. Ze haalt de meeste inspiratie uit de countrymuziek, maar als muzikante die werd geboren en opgroeide aan de rand van de Appalachen in Virginia, hoor je ook wel wat invloeden uit de folk uit deze regio.

Ik heb niet veel informatie kunnen vinden over de muzikanten die zijn te horen op het album, maar het lijkt er op dat Olivia Ellen Lloyd het heeft moeten doen zonder gerenommeerde muzikanten uit Nashville. Dat is niet te horen, want in muzikaal opzicht klinkt Loose Cannon uitstekend. De band schakelt moeiteloos tussen een aantal genres en kan prachtig traditioneel of toch wat moderner klinken.

Het debuut van de muzikante uit New York doet in muzikaal opzicht zeker niet onder voor alles dat momenteel in Nashville wordt gemaakt en ook in vocaal opzicht vind ik Olivia Ellen Lloyd een aanwinst. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor de countrymuziek, maar ik hoor toch ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid waarin ook voldoende emotie doorklinkt, zeker wanneer de Amerikaanse muzikante persoonlijke verhalen vertelt over de dalen in haar leven.

Loose Cannon is zoals gezegd al een hele tijd uit, maar toen ik het album een week of twee geleden bij toeval weer tegen kwam, was me snel duidelijk dat het debuut van Olivia Ellen Lloyd te goed is om te laten liggen, al is het maar omdat ze net wat anders klinkt dan rootsmuzikanten uit Nashville en Texas, die het genre domineren. Het verbaast me dan ook niet dat het album in de Verenigde Staten flink wat positieve recensies heeft gekregen. Hoogste tijd dat ook Nederland kennis maakt met de talenten van de muzikante uit Brooklyn. Erwin Zijleman

Ben niet zo enthousiast als Erwin Zijleman. Maar best aardig album. Valt toch wat weg t.o.v. "de concurrentie". Luister bijv. eens naar Amy Speace (with the Orphan brigade): There used to be horses here. Dat is echt kwaliteit!