Nazareth - Close Enough for Rock'n'Roll (1976)

Dit album was na Hair Of The Dog een tegenvaller, maar achteraf gezien nog een goed album gezien wat er daarna kwam.
Telegram is een classic en alleen al de moeite waard om dit album aan te schaffen. De rest is niet onaardig en bij elkaar kom ik toch tot een waardering van 4,0. Het beluisteren van de gehele CD/album is toch wel aangenaam al is het wat minder "stevig"

Eerste LP die ik ooit kocht van Nazareth.
Gold als een beloftevolle hardrockgroep destijds.
Ze zijn echter nooit helemaal doorgebroken en achteraf gezien begon de neergang van frisse hardrock met geweldige zanger naar slappe popdeuntjes eigenlijk al met dit album.
Telegram is natuurlijk wel een geweldig nummer. Een opbouwende hardrock-klassieker, waarin So You Wanna Be A Rock And Roll Star en hun eigen This Flight Tonight nog voorbij komen. Keihard draaien voor de gruwelijke bekkenslag ergens na een minuut of 2.

De rest heeft al niet heel veel meer met hardrock te maken.
De ballad Homesick Again, You're The Violin en Vancouver Shakedown zijn nog wel aardige nummers en het funky Born Under A Wrong Sign gaat ook nog wel.
De rest houdt niet over.
Ik heb er nog wel een aantal van Nazareth die ik maar weer eens naar onder ga halen. Kijken wat daar nog van 'overgebleven' is.

Mijn LP heeft trouwens als label gewoon nog Vertigo.
Wegens jeugdsentiment nog net 3* dan.

Beetje kul. Loretta en Lift the Lid zijn prima rocknummers. Vancouver shakedown is een goede derde.

Toen ik jong was, was ik van de progrock. maar ook wel van de hardrock. Met Nazareth had ik altijd wat moeite. Wat me het meest tegenstond is de manier van zingen. Ook de composities vond ik niet sterk. Nu ik me op jaarlijstjes richt en dit tegenkwam in de jaarlijst Oor van 1976 (45e) heb ik dit album nog eens goed beluisterd via Spotify.
En het valt me nog steeds niet mee. Van de zang krijg ik op sommige momenten zelf ook keelpijn en het zijn m.i. zwakke composities. Nee, het gaat Nazareth niet alsnog lukken om een voldoende te scoren. 2,5*

Om 'Telegram' de moeite van aanschaf waard. Nou had ik die ook op een goede verzamel-CD en ergens bekruipt het gevoel dat ik na 'Telegram' net zo goed de plaat kan afzetten of die CD draaien. 'Vickie' / 'Homesick Again' een instrumentaaltje en een 'Led Zeppelin III' momentje, of grijpt men hier terug op 'Exercises'? De klank van dat akoestische is wel mooi maar vanochtend gewoon meteen 'Vancouver Shakedown' opgezet. Van de tweede kant ervaar ik 'Carry Out Feelings' als een abominatie, zo'n zoutloze hap is dat. Precies in het midden vanzelf want de nummers erna en ervoor deugen verder wel, waarvan 'Loretta' het sterkst. Het label staat nu middels een correctie op Mountain, naar de Engelse uitgave van destijds. Misschien was 'Holy Roller' uit oktober 1975 reeds een voorbode van een wat softere stijl.