Adele Sebastian - Desert Fairy Princess (1981)

Lid van de Pan-Afrika Peoples Arkestra, vanaf haar tiener-tijd, is deze plaat haar eerste en enige soloplaat, omdat zij in 1983 op haar 27ste overleed aan een falende nier. Ontzettend verdrietig en tragisch, maar ze is hoe dan ook onsterfelijk door deze prachtige plaat achter te laten.

Opgenomen met enkele andere Nimbus West-muzikanten (Rickey Kelley op marimba, Roberto Miranda op bas, Daa'oud Woods op percussie en (de onbekende) Bobby West op piano, en de welbekende Billy Higgins op drums (en dat is te horen).

Het resultaat is een wonderschone, modale jazzplaat met een spirituele ondertoon. Nergens vliegt het uit de bocht. Het fluitspel van Adele is werkelijk prachtig. De muziek is dromerig en hemels en op een paar nummers zingt zij ook. Ook dat doet zij niet onverdienstelijk en de teksten gaan over het lijden dat onze zwarte medemens heeft moeten ondergaan. Het laat mij niet onberoerd.

Oorspronkelijk verschenen op het Nimbus West-sublabel UGMAA, wat staat voor "Union Of God's Musicians & Artists Ascension". Dankzij re-issue-labels als Pure Pleasure is deze zelfs nú nog gewoon op lp te verkrijgen.

Een van de beste platen die ik in jaren heb mogen ontdekken. Deze plaat is als een eeuwenoude schat opgraven. Wat deze plaat zo mooi maakt, is haar naïeve charme, de dromerigheid, haar puurheid. Geen fratsen, maar gewoon heel erg mooi. Niemand die op deze plaat speelde wilde een hitsingle of wereldwijde tours. De liefde en passie spat van de plaat af. Dit raakt mij echt diep in de ziel.