Sweet Oblivion feat. Geoff Tate - Relentless (2021)

Sweet Oblivion (feat. Geoff Tate) - "Another Change" - Official Music Video - YouTube
Sweet Oblivion - "Strong Pressure" - Lyric Video - YouTube

Het nieuwe album van Sweet Oblivion feat. Geoff Tate klinkt wat mij betreft erg overtuigend. Nieuwe paden worden er weliswaar niet betreden maar het het gebodene klinkt erg fris en afwisselend.

De inmiddels 62 jarige Geoff Tate heeft sinds zijn bijdrage aan de twee laatste albums van Avantasia inmiddels wel door wat werkt voor hem en wat (niet) meer.

Laat die reünie van Queensrÿche maar komen, mét DeGarmo en Rockenfield en beide zangers á la Helloween.

Hoewel het concept van Sweet Oblivion me nog steeds tegenstaat bevalt deze tweede plaat me wel heel erg goed. Tate is in topvorm, en de songs van Aldo Lonobile lijken net iets minder volledig op de Mindcrime-sound te leunen. Vooral het Italiaans-gezongen 'Aria' is een leuke verrassing. En inderdaad, als Geoff Tate inmiddels al 62 jaar is, dan moet ik misschien niet meer verwachten dat we nog melige/experimentele platen krijgen als Dedicated to Chaos of The Key/Resurrection. Toch hoop ik dat Tate nog wat vuur in zich heeft om weer een eigenzinnig project te beginnen. Tot dan gaat dit er wel heel goed in.

Een heerlijk album zonder missers en een uitstekende Geoff Tate. Heb er nog niet veel over gelezen maar ik neem aan dat dit gemaakt is zonder die componist van het eerste album. Die was toch niet echt te spreken over zijn samenwerking met Tate begreep ik.

Dit is een compleet andere bezetting dat het eerste album.

Ok dat is opgehelderd dan Dank.
Het is ook iedere keer maar weer afwachten waar dat Italiaanse label nu weer mee op de proppen komt. Zoals gezegd lekkere plaat dus deze bezetting maar even aanhouden dan.

Von Helsing:Laat die reünie van Queensrÿche maar komen, mét DeGarmo en Rockenfield en beide zangers á la Helloween.

Hier ben ik het 100% me eens

Natuurlijk lijkt dit als twee druppels water op het Queensryche ten tijde van Operation:Mindcrime, Empire en The Promised land. Maar ja, omdat Queensryche toen gestopt is met het maken van een echt goed album zwijmel ik hier toch wel in nostalgie. Er is al veel gezegd en geschreven over Geoff Tate maar hier blijkt maar weer dat hij toch de drijvende kracht achter het succes van QR was (met DeGarmo) wellicht.

En wat betreft die reünie waar Von Helsing het over heeft: Laat die inderdaad maar komen.

Het probleem met zo'n project is dat het ook overkomt als een project. Ze hebben daarnaast wel erg hun best gedaan om het Queensryche geluid ten tijde van Empire minutieus te reproduceren. Is dat erg? Nee dat niet, mits de songwriting in orde is. En dat is niet verkeerd maar niet bijster origineel. Het hoogtepunt is dat Tate zich nog als een vis in het water voelt bij deze muziek en dat is wel weer fijn om te horen. Ik vind het debuut leuker, maar deze mag er ook zijn.