Moe Tucker - Life in Exile After Abdication (1989)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: 50 Skidillion Watts
-
Hey Mersh! (3:16)
met Lou Reed
-
Spam Again (5:25)
-
Goodnight Irene (2:29)
-
Chase (8:07)
-
Andy (5:08)
-
Work (3:38)
-
Pale Blue Eyes (6:44)
met Lou Reed
-
Bo Diddley (5:07)
-
Talk So Mean (4:59)
-
Do It Right (3:10)
-
Guess I'm Falling in Love * (4:28)
-
Baby What You Want Me to Do * (2:44)
-
Why Don't You Smile Now? * (2:23)
-
Hey, Mr. Rain * (4:06)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
48:03
(1:01:44)
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 26 augustus 2009, 14:24 uur
Deze is gelukkig beter dan haar debuut (dat 8 jaar geleden verscheen!). Moe heeft er deze keer voor gekozen om niet meer alles zelf in te spelen (o.a. leden van Sonic Youth spelen mee). Ze speelt gitaar en drumt op twee nummers. Ook is ze begonnen om eigen nummers te schrijven, naast de covers. Vocaal klinkt Moe ook stukken sterker dan voorheen.
De eigen nummers zijn vrij goed. In 'Spam Again' en 'Work' haalt Moe uit naar haar vorige werkgever: de Wall Mart. Het is tegenwoordig moeilijk om het je voor te stellen dat een ex-lid van The Velvet Underground zo'n baantje nodig had om (net) rond te kunnen komen. 'Andy' is een interessant afscheidsnummer voor Andy Warhol. 'Talk So Mean' stelt wat minder voor, maar is oké.
'Do It Right' heeft Moe niet zelf geschreven, maar behoort tot het nieuwe werk. Niet erg bijzonder, maar ook niet slecht.
De Lead Belly cover 'Goodnight Irene' is best aardig, maar wel een stuk minder sterk dan het eigen werk.
Helaas vind ik ook twee minpuntjes. 'Chase' is een duister en experimenteel nummer. Je vraagt je constant af wat er gaat gebeuren, maar uiteindelijk gebeurt er helemaal niks.... Waarom 'Bo Diddley' opnieuw gecoverd wordt is me een raadsel.
Lou Reed is natuurlijk de blikvanger. 'Hey Mersch!' (bijnaam voor Martha Morrison, de vrouw van Sterling) is degelijk. Ook op 'Pale Blue Eyes' doet Lou mee. Hij vindt dit zelf de beste versie van dit nummer, ik denk dat hij daar wel eens gelijk in kan hebben.
Sterk album, maar nog iets te wisselvallend. Dat was er op Moe's volgende album wel uit.
De eigen nummers zijn vrij goed. In 'Spam Again' en 'Work' haalt Moe uit naar haar vorige werkgever: de Wall Mart. Het is tegenwoordig moeilijk om het je voor te stellen dat een ex-lid van The Velvet Underground zo'n baantje nodig had om (net) rond te kunnen komen. 'Andy' is een interessant afscheidsnummer voor Andy Warhol. 'Talk So Mean' stelt wat minder voor, maar is oké.
'Do It Right' heeft Moe niet zelf geschreven, maar behoort tot het nieuwe werk. Niet erg bijzonder, maar ook niet slecht.
De Lead Belly cover 'Goodnight Irene' is best aardig, maar wel een stuk minder sterk dan het eigen werk.
Helaas vind ik ook twee minpuntjes. 'Chase' is een duister en experimenteel nummer. Je vraagt je constant af wat er gaat gebeuren, maar uiteindelijk gebeurt er helemaal niks.... Waarom 'Bo Diddley' opnieuw gecoverd wordt is me een raadsel.
Lou Reed is natuurlijk de blikvanger. 'Hey Mersch!' (bijnaam voor Martha Morrison, de vrouw van Sterling) is degelijk. Ook op 'Pale Blue Eyes' doet Lou mee. Hij vindt dit zelf de beste versie van dit nummer, ik denk dat hij daar wel eens gelijk in kan hebben.
Sterk album, maar nog iets te wisselvallend. Dat was er op Moe's volgende album wel uit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.