Rose City Band - Earth Trip (2021)

Het zal niet vreemd zijn dat de muziek van Wooden Shjips mij terugbrengt naar die beroemde woestijnscene uit de biografische The Doors verfilming van Oliver Stone. De band zoekt daar in alle rust al trippend op drugs naar inspiratie. Het experimentele zit ook diep in het hart van deze psychedelische spacerockers van Wooden Chips, en openbaart zich in prachtige repeterende drones met een overdosering van echo’s over de zanglijnen heen en een gitaar die heerlijk aan het onderdompelen is in een bad van fuzz effecten.

Als liedjesschrijver Erik “Ripley” Johnson vanaf 2019 de volledige tijdsindeling op het nieuwe project Rose City Band richt, vervlakt zijn aandacht rondom Wooden Chips. In principe slaat hij dezelfde weg in als hun laatste plaat V., al gaat zijn voorkeur steeds meer uit naar de countrykant. Het gelijknamige Rose City Band is een nog wat voorzichtige start, hij zet het geluid verder door in de gewaagde psych-country van Summerlong. Op het eerste gehoor is het toegankelijke huppel muziek, het zijn die onverwachte psychedelische uitstapjes die voor het verrassende effect zorgen. Alsof de onschuldige kampvuurliederen verzuipen in het overtollige consumeren van het goedje wat in illegale drankstokerijen geproduceerd wordt.

Earth Trip is letterlijk en figuurlijk stukken aardser. Het plattelandsbestaan wordt bezongen in rondzwervende songs en gaat veel dieper op zoek naar die kern van de country folk. Hierdoor is het lang niet zo spannend meer, het avontuur zit hem vooral in het kleiner en intiemer houden. Noodgedwongen gaat Erik “Ripley” Johnson tijdens het corona gebeuren in de natuurlijke omgeving op zoek naar die mediterende spirituele rust, om er vervolgens als een verrijkt persoon uit te komen. Onderweg wordt echter stil gestaan bij het verleden, het heden en de toekomst. De uitgewerkte ideeën construeren zich als drummer John Jeffrey aanschuift.

Melancholiek is hierbij het kernwoord wat aan het verleden gekoppeld wordt. In The Rain gaat terug naar regenachtige postpunk uit de jaren tachtig. Zo zou Darklands van The Jesus and Mary Chain ongeveer geklonken hebben als die pluizenbollen zich een half jaar lang hadden opgesloten in een hutje op de heide. Deprimerende donkere avondromantiek met een sfeervolle hang naar escapisme. Doordat de zwaar bebaarde muzikant vrijwel alleen werkt zal de eenzaamheid ervoor gezorgd hebben dat de nostalgische heimwee een grote rol vervult op de jankende slidegitaar werkstukken Silver Roses en Feel Of Love.

Toch is het niet allemaal zwaarmoedig. Metamorfose staat toch wel voor het heden. World Is Turning handelt over verandering en de bevrijdende tussenfase. Wat er ook gebeurt, de wereld zal gewoon door blijven draaien. Een beetje zweverig en wat hippie achtig, maar het klopt wel allemaal. Het genot en de herontdekking van de natuur staat centraal in het bevrijdende Lonely Places. De zonnestralen in het dag openende Ramblin’ with the Day verwelkomen het prachtige opgewekte gitaarspel al ligt op de achtergrond die typerende landelijke slidegitaar als een sluipschutter op de loer om op het juiste moment toe te slaan.

De positieve herboren stemmigheid wat sterk in de teksten terug komt is een mooi veelbelovend toekomstbeeld. Met de meeslepende afsluiter grijpt Erik “Ripley” Johnson terug naar die broeierige seventies psychedelica van Wooden Chips. Man, wat legt hij daar met zijn gitaar toch een heerlijk klankentapijt neer. De aarde wiegt zichzelf in een denkbeeldige winterslaap bij Rabbit om te ontwaken in een felrode hemel van Dawn Patrol. De aarzeling slaat nog eventjes toe. Staat de wereld in brand, of is het toch die prachtige ochtendglorie? We zullen het allemaal meemaken.

Rose City Band - Earth Trip | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

vreemd, op Spotify het hele album nog steeds niet te vinden, enkel vier losse singles.
Gisteren hoorde ik In The Rain, en ik was meteen verkocht. Zo'n heerlijke sfeertje, en het blijft maar verder kabbelen. Een band om in de gaten te houden. Een dikke knipoog naar het verleden uiteraard, maar dat mag absoluuuut!

Staat inderdaad nog steeds niet op Spotify. Heb het vinyl afgelopen jaar opgevist uit de budget-bakken bij Velvet, dus ik heb de plaat uiteindelijk wel in z'n geheel kunnen draaien. Wat mij betreft haalt het net niet het niveau van de vorige plaat, maar is het ontzettende sfeervolle In The Rain wel het beste Rose City Band nummer tot nu toe.