Pulp - Separations (1992)

Uit de tijd dat Pulp eindelijk (na al meer dan 10 jaar bezig te zijn) erkenning begon te krijgen, vooral vanwege de fantastische single My legendary girlfriend, waarop Jarvis Cocker Barry White naar de kroon steekt. 3*

Ik ga zelf meer voor het trieste Don't You Want Me Anymore? en de opener Love Is Blind. Het album is trouwens al opgenomen in 1989, alleen pas uitgebracht in 1992 omdat de platenmaatschappij van Pulp het destijds niet goed genoeg vond om uit te brengen...

Dat laatste nummer is eigenlijk gewoon een stevig staaltje eurohouse. En de rol van violist Russell Senior is op dit album groter dan ooit, denk ik. Sommige liedjes zingt hij en het titelnummer is zelfs gebouwd rondom zijn vioolgesoleer.

ik ga voor het nummer countdown. geniaal gewoon.

My Legendary Girlfriend - aartsdonkere glamrock. Mooi moment als dat basloopje in het nummer komt. Voor de rest zitten sommige nummers wel aardig in elkaar (Countdown!), maar over het geheel laat de plaat een gevoel van grote inconsistentie na, de echte goede Pulp-platen moesten ten tijden van Seperations nog komen.

She's Dead doet me denken aan Nick Cave wel mooi nummer overigens.

Jup, ik ook. Een van de beste Pulpnummers wat mij betreft. Het trucje waarbij Jarvis na een bridge nog maar eens een stukje gekker wordt dan in de rest van het nummer is toch wel mijn favoriete Pulp-formule (vgl. I Spy).

Vandaag maar weer eens opgezet en geconcludeerd dat dit na Different Class toch wel mijn favoriete Pulp-plaat is. Eigenlijk is dit een soor Nick Cave goes eurodance met een viool erbij, maar dan toch wel weer heel erg Pulp. Ook vertoont de plaat, zelfs de zang van Jarvis in de lagere regionen van zijn stemgebruik, wel overeenkomsten met The Future van Leonard Cohen.
Countdown en This House Is Condemed zijn hier een beetje de vreemde eenden in de bijt. Countdown ligt, zeker qua opbouw, al meer in de lijn van het latere werk, en dan met name de langere nummers als I Spy en This Is Hardcore. This House Is Condemed is meer een soort verkapte dance, evenals het voorgaande Death II met onweerstaanbaar intro... De rest is in essentie theatrale, maar toch voor Pulp-begrippen behoorlijk introspectieve singer/songwritermuziek. Ik verhoog naar 4.5*!

Na 25jaar + 3, even opkrikken die handel. platenbaas had hem ook 25jaar op kunnen houden en 3jaar terug uit kunnen brengen. tand des tijds moeiteloos doorstaan.