Rob Frye - Exoplanet (2021)

Ik dacht van deze Rob Frye al eerder eens wat te hebben gehoord, maar dit is zijn debuut als bandleider, en niet eens zo lang geleden was hij werkzaam in het Institute for Bird Populations in California. Bleek dat ik hem verwarde met Rob Mazurek.

Die verwarring berust overigens uitsluitend op de gedeelde voornaam, want hoewel beiden aan het vermaarde Astral Spirits-label gelieerd zijn (Mazurek bracht vorig jaar nog een fijne plaat uit met Chicago Underground Quartet), ligt dit muzikaal toch wat anders. Frye heeft zijn werkervaring duidelijk mee naar de compositieruimte genomen; de muziek klinkt erg organisch, soms zelfs rustgevend. De twee tracks met abstracte titels zouden niet verwijzen naar verre planeten (die krijgen na ontdekking weleens zo'n catalogusnaam), wel naar vogels waarvan geluidopnames te horen zijn, gemaakt door Peter Boesman in het Amazonegebied.

Iedere muzikant speelt hier zijn rolletje, de ene al wat extravaganter dan de andere. Wat mij vooral opvalt, is het fraaie cornetspel van Ben Lamar Gay, én de twee drummers. Dat laatste werkt erg goed, wat mij betreft, en verzorgt een fijne dynamiek. Er wordt ook heel wat gebruik gemaakt van synthesizers, wat ik dan weer net wat minder vind. Maar een fijne luisterervaring is dit zeker!

3,5 sterren