Byard Lancaster - My Pure Joy (1992)

Strut is al een tijdje bezig om verschillende platen (ooit in zeer beperkte oplage uitgebracht) van het kleine Black Fire-label opnieuw uit te brengen. De kwaliteit van die werkjes is nogal wisselend. Deze worp van Byard Lancaster is tot nu toe verreweg de minste van de re-issues. Begrijp mij niet verkeerd; de plaat begint an sich geweldig met een aantal sterke composities die een intrigerende mengelmoes vormen van westerse jazz tradities contra Afrikaanse en Indiaanse (poly-)ritmiek en folkmuziek. Echter zakt My Pure Joy daarna al gauw als een kaarthuis in elkaar met slappe aalgladde muzak en fusion dat niet zou misstaan als telefonisch wachtmuziekje van één of ander assuradeuren kantoor.

Soms zijn er wat goede ideeën te horen (zoals de solo-sax op de achtste compositie), maar die worden nergens overtuigend uitgewerkt en worden eigenlijk terstond gesaboteerd door de duffe sound. Tegen het einde van het album heeft fusioncompositie ''What Is That I Smell'' vervolgens nog wel wat peper in zich met zijn harde jazzrock gitaarsolo, maar valt juist daardoor uit de toon van het smooth jazzkarakter welke het album in de loop van zijn speelduur heeft gekregen. De compositie is zelf ook onevenwichtig met z'n ietwat rauwe gitaarsolo, maar tergende laidback blazers- en basbegeleiding. Nee, niet echt geslaagd dit.