Billy Harper Quintet - Antibes '75 (2021)

Met: Billy Harper (tenor saxophone), Virgil Jones (trumpet), Joe Bonner (piano), David Friesen (bass), Malcolm Pinson (drums)

Een nieuwe Harper! Hoewel nooit helemaal doorgebroken heeft Harper wel een tamelijk grote en vooral hele trouwe aanhang van fans. Daar reken ik mezelf toe en ik denk dat mede user Tony zich ook wel tot dat selecte gezelschap rekent.

Deze nieuwe plaat, uitgegeven door het fantastische Franse ‘Sam’ label, werd opgenomen tijdens het Antibes Jazz Festival in Frankrijk in 1975. Harper had net de opnames van 1 van zijn klassiekers achter de rug (Black Saint, het eerste album op het gelijknamige Italiaanse label). Met dezelfde uitstekende band blaast hij u in slechts 35 kleine minuten volledig uit de sokken. 2 fantastische Harper composities die inmiddels wel tot zijn klassieke werken gerekend kunnen worden.

‘Cry of Hunger’ begint met een ruige kakofonie van geluid. Het gaat alle kanten uit om plots op de seconde allemaal volledig stil te vallen. Ik moest kostelijk lachen toen ik op een aantal fora las dat men dacht dat er een fout in de opname zat…. Het is in ieder geval op een timing gespeeld waar je angstig van wordt. Trompettist Jones bijt de spits af met een ingetogen maar prachtige uitgesproken solo. Met Harper wordt de muziek een stuk intenser. Dat bouwt hij op met de souplesse die we van hem kennen. Het is maar even wachten op die schitterende uithalen van hem met eindeloze clusters van noten. Harper komt uit Texas en hij zegt sterk beïnvloedt te zijn door de gospel koren aldaar. Dat is duidelijk hoorbaar, het klinkt waarlijk alsof hij preekt door zijn tenor. Tof ook hoe bassist David Friesen soms tokkelt en hard aanslaat op zijn bas. Een geweldige bassist waar ik nog de eer van heb gehad hem dit jaar te interviewen voor mijn blog over Mal Waldron. De rust en balans keert terug in een volledig solo stuk van Joe Bonner. Een originele en tikkeltje onderschatte pianist met een prachtig gevoel voor melodie en compositie. Vervolgens stort de muziek zich weer in de chaos van het begin van de compositie.

De tweede compositie komt niet van zijn de Strata East klassieker Capra Black maar van dat album Black Saint dat hij hier recent voor opnam in de studio in Milaan. Croquet Ballet is een wonderschone en lekker swingende wals met een aantal onverwachte wendingen. Net als de meeste muziek van Harper is de muziek modaal waardoor de muziek steeds intenser wordt rond dezelfde akkoorden. Er wordt eindeloos gevarieerd met hypnotiserende solo’s van alle bandleden. Stevig en vrij is de muziek zeker maar dit vliegt eigenlijk nooit uit de bocht en staat stevig in de jazz traditie. Maar saai of voorspelbaar is het allerminst.

Het is vooral beeldschoon hoe Sam dit heeft uitgebracht. Het geluid is bizar goed, helemaal voor een live opname op een festival in 1975. De plaat wordt vergezeld door een blad met prachtige foto’s van de band op het festival en interessante liners. Duidelijk een product van liefde. Leuk om te zien dat platen van Sam door allerlei mensen blind worden gekocht zonder dat ze Billy Harper kenden. Dat leidt tot een herwaardering van de muziek van deze onderschatte jazz legende.

Sam doet niet aan CD’s of streamen en prijzig is het wel. Maar wat een prachtplaat!