Art Blakey & The New Jazzmen - Live in Paris ‘65 (2020)

Met: Freddie Hubbard (trumpet), Nathan Davis (tenor saxophone), Jaki Byard (piano), Reggie Workman (bass), Art Blakey (drums)

Bijzonder plaatje dit want geen Jazz Messengers maar New Jazzmen. En onder die 'Jazzmen' zitten twee hele aangename verassingen. Dat zijn Nathan Davis en pianist Jaki Byard. Nathan Davis woonde destijds al in Parijs en nam vanuit Frankrijk bijna al zijn platen op. Logisch dus dat hij zou aansluiten bij de groep van Blakey. Want hoewel niet lang voor deze plaat de klassieker 'Free For All' werd opgenomen, had tenor Wayne Shorter inmiddels andere verplichtingen. Bij Miles Davis welteverstaan! Deze line-up heeft met Nathan Davis en Jaki Byard heeft uiteindelijk maar 10 dagen stand gehouden. Een 10 daagse tour door West-Europa en daarna ging iedereen zijn eigen gang weer.

Een vijf sterren plaat is het misschien niet. Zoals gesteld: 10 dagen touren en Nathan Davis werd op het laatste moment ingevlogen. Dat betekent vooral iets voor het repertoire: dat werd lange sessies van bekende composities van Hubbard. De spontaniteit van de muziek is echter des te groter. Dit is namelijk overduidelijk een heerlijke nauwelijks voorbereide live sessie met ijzersterk soleerwerk van elke jonge jazz God die meespeelt op deze plaat. Hubbard is hier echt op de top van zijn kunnen. Hij heeft mij nooit zo gegrepen als concurrenten Lee Morgan en Woody Shaw maar fuck... er is allemaal niets op aan te merken. Het talent, de virtuositeit: het spat er werkelijk vanaf. Je kunt duidelijk horen dat Freddie al langer met Blakey speelde. Hoewel jong klinkt hij uiterst zelfverzekerd en bijna als de leider van de sessie. En duidelijk met de oren naar Miles gericht. 'Blue Moon' mag dan meestal een tamelijk slappe standard zijn: 'the Hub' weet hier met zijn solo iets uiterst interessants van te maken. Hij krijgt hier een klein beetje een Miles Davis sausje: het gebruik van de stiltes, fluisterzacht spelen om vervolgens keihard uit te halen... Het is Miles maar dan met een iets minder serieuze ondertoon.

Dan Nathan Davis: ik heb een bijzonder grote zwak voor de man. Het is jammer dat hij aan de verkeerde kant van de oceaan woonde want als Nathan Davis een contract bij Blue Note had gehad, weet ik zeker dat hij een aantal klassiekers had afgeleverd. Zijn toon is stevig en direct. Het klinkt allemaal behoorlijk vooruitstrevend maar tegelijkertijd oh zo bluesy. Als hij eenmaal begint te soleren is er in ieder geval geen ontkomen aan. Het is vooral iemand met een eigen geluid en stem. Die solo op 'Crisis'...

En dan Jaki Byard. Ik ken hem eerlijk gezegd niet zo heel goed, behalve dan van zijn uitstekende bijdrages aan de muziek van Charles Mingus. Tijdens de solo's van andere musici verdwijnt hij wat op de achtergrond. Maar als hij eenmaal op de voorgrond staat, staat hij als een huis. Ook Byard was iemand die zich niet per se neerlegde bij gangbare conventies op de piano. Een waar individu dus met dito geluid.

Reggie Workman staat voor mij altijd als een paal boven water. Zijn rol is hier wat beperkt maar zelfs dan weet hij de rest van de band net dat beetje extra mee te geven. Omdat hij net als Byard en Nathan Davis een beetje flirt met de vrijere varianten van jazz krijgt deze plaat wel iets van die energie mee. En dat maakt het in de Blakey catalogus een uiterst interessante.

En daarmee kom in meteen bij de leider uit... Ik heb hier hetzelfde als met de meeste platen van hem: ze zijn fantastisch maar het is zeker niet Blakey die er uit springt. Het is gek hoe hij zelf eigenlijk nooit als de leider van zijn eigen opnames klinkt. Begrijp me niet verkeerd: Blakey is een uitstekende sessie drummer. Maar als ik hem naast Elvin Jones, Joe Chambers of Tony Williams leg dan vind ik hen stukken interessanter....

Lekker plaatje dus en de LP is uitgegeven door Sam records, gevestigd in Parijs. Het geluid is dus uitstekend en de uitgave is verzorgd. Lekker plaatje en voor de diehard Blakey fan een must. Het hele concert staat trouwens gewoon op YouTube, maar dan met beduidend mindere geluidskwaliteit natuurlijk. Ik denk trouwens dat wanneer deze groep echt de tijd had gehad voor een goed voorbereide studio-opname, dat er dan weleens een klassieker afgeleverd had kunnen worden.

Interessant! Ga momenteel een beetje door een fase van lichte Blakey-moeheid maar ik zal deze snel eens checken.

Jij luistert dan ook wel heul veel van de beste man. Maar ben wel benieuwd wat je van deze vindt met deze bezetting.

Ik ben ook benieuwd wat ik van deze vind.

I love Paris in the spring