Will Stratton - The Changing Wilderness (2021)

Hoera, een nieuwe! Ik ben groot fan van zijn album Gray Lodge Wisdom uit 2014, heel benieuwd naar deze.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Will Stratton - The Changing Wilderness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Will Stratton - The Changing Wilderness
De Amerikaanse muzikant Will Stratton imponeert op The Changing Wilderness met prachtige klanken, overtuigende vocalen en songs die alleen maar mooier en indrukwekkender worden

Will Stratton draait al een aantal jaren mee, maar echt opgevallen was hij me tot dusver niet. Ook zijn nieuwe album The Changing Wilderness heb ik maanden laten liggen, maar sinds de eerste beluistering ben ik diep onder de indruk van het album. De Amerikaanse muzikant laat zich beïnvloeden door met name Britse folk van lang geleden, maar geeft ook zijn eigen draai aan deze invloeden. The Changing Wilderness is prachtig ingekleurd, maar ook de zang op het album is van een bijzonder hoog niveau en dan zijn er ook nog eens de songs, die bij de eerste keer horen al van een unieke schoonheid zijn, maar vervolgens eindeloos doorgroeien. Wat een wonderschoon album.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik tot voor kort nog nooit van Will Stratton had gehoord. Toen een lezer van deze BLOG mij een week of twee geleden wees op zijn eerder dit jaar verschenen album The Changing Wilderness, ging ik er van uit dat het om een debuut ging, maar dat is zeker niet het geval. De in California geboren, maar inmiddels al een tijd vanuit Beacon, New York, opererende muzikant, debuteerde immers veertien jaar geleden al en heeft inmiddels zeven albums op zijn naam staan.

Van die zeven albums ken ik alleen het genoemde The Changing Wilderness en dat is een werkelijk prachtig album. Will Stratton wordt op de digitale muziekencyclopedie AllMusic.com een discipel van Nick Drake genoemd. Daar valt zo nu en dan wel iets voor te zeggen, maar The Changing Wilderness is zeker geen Brits aandoend folkalbum dat zich volledig heeft laten inspireren door de muzikale erfenis van Nick Drake. Het nieuwe album van Will Stratton past misschien nog net in het hokje folk, maar is zeker geen authentiek klinkend folkalbum.

The Changing Wilderness is zo’n album dat je binnen een paar minuten weet te verleiden met prachtige klanken en dat vervolgens alleen maar mooier en interessanter wordt. Die prachtige klanken komen van alle kanten op je af bij beluistering van het album en iedere keer hoor je nieuwe dingen en maakt de Amerikaanse muzikant nog wat meer indruk.

Will Stratton beschikt over een bijzonder aangename en ook mooie stem, die me heel af en toe doet denken aan Don Mclean. Het is een stem die makkelijk verleidt, wat nog eens wordt versterkt door de wat lome en dromerige manier van zingen. Zeker wat later op de avond vult de stem van Will Stratton op bijzonder mooie wijze de ruimte en slaat de zang op het album zich als een warme deken om je heen.

De Amerikaanse muzikant zingt vrij zacht en wat dromerig, maar de zang op The Changing Wilderness is ook zang vol gevoel. Het klinkt allemaal prachtig en het wordt alleen maar mooier wanneer de stem van Will Stratton op subtiele wijze wordt omgeven door al even dromerige vrouwenstemmen, die vaak opduiken op het album.

Het is niet alleen de zang op het album die onmiddellijk betovert, want ook de muziek op het album is van een bijzondere schoonheid. Het is muziek die in de basis genoeg heeft aan het knappe akoestische gitaarspel van de Amerikaanse muzikant. Zeker wanneer deze akoestische gitaar domineert in de instrumentatie, begrijp ik de vergelijking met Nick Drake, maar de meeste songs op het album zijn voller ingekleurd.

Wanneer de akoestische gitaar gezelschap krijgt van piano, synths, bas, drums, elektrische gitaar en blazers ontstaat keer op keer een prachtig klankentapijt dat bijzonder makkelijk betovert. Het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort, maar met name het gitaarspel is ook van een zeer hoog niveau. Bovendien is de instrumentatie zeer sfeervol en vaak verrassend.

De songs van de Amerikaanse muzikant liggen lekker in het gehoor, maar prikkelen ook genadeloos de fantasie, waardoor The Changing Wilderness nog lange tijd interessanter wordt en het album bovendien langzaam maar zeker een verslavende werking krijgt, net als het ook dit jaar verschenen en ook wel enigszins vergelijkbare album van Cory Hanson overigens.

Zeker in de kleine uurtjes doet het meest recente album van Will Stratton wonderen en hoe vaker ik naar het album luister, hoe beter ik begrijp dat mijn tipgever The Changing Wilderness van Will Stratton schaart onder de allermooiste albums van 2021. Absoluut een album om eens te proberen de komende dagen. Ik schrijf het album op voor mijn jaarlijstje. Erwin Zijleman

mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton valt mij niet mee. inderdaad geen authentieke folk, maar moderne folk met wat pop invloeden.

prettig in het gehoor liggende nummers gezongen met de aangename, warme stem van Will Stratton, maar het ontbreekt zijn liedjes iets te vaak aan memorabele melodieen . begrijp de vergelijking met Nick Drake, zeker op klein gehouden akoestische nummers als "The Rain", maar zijn composities kunnen daar kwalitatief naar mijn bescheiden mening in de verste verte niet aan tippen.

de muziek voelt als een in eerste instantie aangenaam, bedwelmend parfum dat echter snel vervliegt en waarbij meerdere nummers niet blijven "hangen". na meerdere luisterbeurten slaat de verveling toe ofwel "het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort", zoals hierboven verwoord door erwinz.

de muziek doet mij enigszins aan iemand als Gregory Alan Isakov denken, waarbij ik de kwaliteit van de liedjes van de laatste een stuk hoger aansla.

de favoriete tracks "Infertile Air", "The Rain" en "Finally Free" bevinden zich op de eerste helft van dit sereen klinkende album, maar zoals gezegd vanaf "When I've Born" zakt het album mede door de eenvormigheid van de liedjes behoorlijk in.

overigens eens dat dit zeker een fijn, sfeervol album is voor de kleine uurtjes en wellicht gaat het kwartje nog eens vallen.