menu

Alan Vega - Mutator (2021)

mijn stem
3,75 (2)
2 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Electronic
Label: Sacred Bones

  1. Trinity (1:16)
  2. Fist (5:12)
  3. Muscles (4:45)
  4. Samurai (3:44)
  5. Filthy (3:30)
  6. Nike Soldier (4:17)
  7. Psalm 68 (4:36)
  8. Breathe (4:22)
totale tijdsduur: 31:42
zoeken in:
avatar van Poles Apart
geplaatst:
Posthuum album, opgenomen in de jaren '90.

Alan Vega - Fist

Alan Vega - Nike Soldier

Alan Vega’s name is synonymous with unfettered, tireless creativity. Beginning in the late 1950s, when he was a fine art student at Brooklyn College, through his years playing in Suicide, and all the way up until his death in 2016, Vega was constantly creating. That process naturally led to a wealth of material that didn’t see the light of day immediately when it was recorded, which came to be known as the Vega Vault. Mutator is the first in a series of archival releases from the Vault that will come out on Sacred Bones Records. 

Mutator was recorded alongside Vega’s longtime collaborator Liz Lamere at his NYC studio from 1995-1996, and it serves as a document of a particularly fertile time in his creative life. He had 11 full-length solo albums come out during the ‘80s, ’90s and ‘00s — plus numerous collaborations, and Suicide records A Way of Life and Why Be Blue. Mutator wasn’t shelved intentionally, but Vega’s back-to-the-grindstone M.O. meant that he had moved on to making his next record before this one was finished. Lamere and Vega’s friend and confidante Jared Artaud (The Vacant Lots) rediscovered the raw, unmixed recordings from the Mutator sessions in the Vault in 2019. Soon after, they mixed and produced them into the visionary album that was lurking within those tapes. 

“Our primary purpose for going into the studio was to experiment with sound, not to ‘make records,’” Lamere recalls. “I was playing the machines with Alan manipulating sounds. I played riffs while Alan morphed the sounds being channeled through the machines.”

At the time of the Mutator sessions, Vega was massively inspired by what was happening in the streets of New York — not only the hip hop scenes that were exploding throughout the outer boroughs, but also the literal sounds of the streets, the traffic noise and industrial ambience of city living. That influence trickled into the sounds he and Lamere captured in those sessions. That sensibility, paired with Vega’s unmistakable voice and force of personality, is what made it the great album it is now. The final piece was the production job, completed by Lamere and Artaud 25 years after the songs were first captured. 

“Mutator bridges the gap between the past and present,” Artaud says. “It’s something we feel he would have been really proud of, seeing this lost album released today. In so many ways, his music is needed now more than ever.”

avatar van Lura
geplaatst:
Het debuutalbum van het New Yorkse duo Suicide werd in 1977 lauw ontvangen door de pers, en ook door mij. Een duo in 1970 opgericht door Alan Vega (echte naam Alan Bermowitz} en Martin Rev na het zien van een Stooges concert. Zij waren de eersten die zichzelf omschreven als “punk”. Jaren later herzagen Rolling Stone en Pitchfork hun mening over het titelloze debuutalbum. Zelf heb ik nooit meer een poging ondernomen om hun muziek opnieuw te gaan beluisteren, misschien ten onrechte. Wel was ik behoorlijk enthousiast toen in 1980 het bekende titelloze debuutalbum van Alan Vega verscheen. Een album dat ver afstond van de muziek van Suicide. Voor het maken huurde hij een gitarist in. Alan Vega is een onvervalst rockabilly album. Zo is Lonely een hommage aan Elvis Presley’s Heartbreak Hotel. Presley behoorde samen met Roy Orbison en Jerry Lee Lewis tot zijn verafgode rock “n” rollzangers. Toch vond ik het degelijke album niet goed genoeg om Vega verder te blijven volgen, omdat er in mijn ogen in die tijd in New York nog veel betere muziek werd gemaakt. Onlangs viel echter Mutator in de brievenbus en de donkere, sombere hoes wekte genoeg interesse om te gaan luisteren. Na het overlijden van haar man Alan in 2016, begon diens weduwe Liz Lamere het muzikale archief door te spitten. Hierbij vond ze een aantal, meer experimentele composities, die ze in 1995/1996 samen in New York City met haar man maakte. Een album dat nauw aansluit op de muziek van Suicide. Het album ademt voor mij dan ook een wat duistere sfeer uit. Muziek voor mij om slechts mondjesmaat te beluisteren, maar die me toch wel weet te bekoren.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:14 uur

geplaatst: vandaag om 05:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.