Dropkick Murphys - Turn Up That Dial (2021)

4 singles al uitgekomen en helemaal niks mis mee. Ook The Bonny (b-side) is gewoon weer ouderwets lekker. Het bekende recept, maar heel eerlijk, wie wil Dropkick Murphy's zien experimenteren. De Kid A van Dropkick Murphy's of Mark Ronson als producer, ehm, nee bedankt. Als er één band is die wat mij betreft onveranderd zijn gang moet blijven gaan, is het Dropkick Murphy's wel.

Ben ik het mee eens, bands mogen gewoon lekker klinken als zichzelf zonder al te vernieuwend te moeten zijn.
Dropkick murphy’s is voor mij wel de live band bij uitstek, wat een feest altijd.

Het is puur toeval dat het uit Boston afkomstige Dropkick Murphys gedurende het presidentschap van Donald Trump niet van zich laten horen. Al legt hij de eed twee weken na het verschijnen van 11 Short Stories of Pain & Glory af en komen de Iers-Amerikaanse Celtic folk punkers pas nu met hun opvolger. Turn Up That Dial mag gezien worden als een comeback, nadat zanger Ken Casey bijna knock-out ging en voortijdig de ring moet verlaten. Na een ernstig motorongeluk in 2018 ging hij met heftige werveltrauma’s onder het mes. Het gevoel in zijn vingers was totaal verdwenen waardoor hij tijdelijk genoodzaakt was om zonder basgitaar het podium te betreden.

Ondertussen is hij weer aardig hersteld, en mag de single Middle Finger op meerdere manieren opgevat worden. Een doeltreffende middelvinger naar de maatschappij. Maar ook ironisch gezien, alle kracht in zijn hand is weer terug. Dit feest vierende gezelschap heeft zijn eigen wat hardere humor, en daar past deze houding perfect tussen. Is er verder veel veranderd? Nee, want er valt gewoon bar weinig aan deze formule te verbeteren, en dat hoeft ook niet. Nog steeds zijn ze het hardere Amerikaanse antwoord op The Pogues, de felheid is in de loop der jaren ook bij Dropkick Murphys zeker niet afgenomen.

Met het titelnummer Turn Up That Dial wordt al gevraagd om het volume hoger te zetten. En terecht, dit is heerlijke old-school Dropkick Murphys. Een perfecte mix tussen punk en folk. De nostalgische terugblik aan de vroegere jeugdjaren krijgt vorm in het voor Dropkick Murphys begrippen sentimentele Queen of Suffolk County. Ook het meer folk georiënteerde H.B.D.M.F. draagt dit sfeertje. Uiteraard is de humor ook aanwezig in de punksong van het haat/liefde eerbetoon aan een van de twee frontmannen van The Clash in Mick Jones Nicked My Pudding.

Dit is de sound waarmee ze bekend werden en het zou een afbreuk aan hun roots zijn als ze dit verloochenen. De urgentie is uiteraard niet meer zo groot als vijfentwintig jaar geleden. Ze mogen dan wel nog steeds dit hardcore gevoel vanuit hun hart uitdragen. Het publiek is ook een kwart eeuw ouder geworden, en hebben waarschijnlijk voor een stuk conservatiever veiliger bestaan gekozen. Punk is niet dood of vergankelijk, maar wel duidelijk gericht aan de rebelse tienerjaren. Het nodigt in ieder geval nog steeds uit om de teksten keihard mee te schreeuwen, daar in die anthems ligt nog steeds hun kracht. Dat de muzikanten zelf ook op leeftijd raken en daardoor steeds vaker geconfronteerd worden met persoonlijke verliezen hoor je terug in het persoonlijke I Wish You Were Here, opgedragen aan de overleden vader van Al Barr

De al eerder op single verschenen folkrock song Smash Shit Up steekt er door die geweldige dominante baspartijen er fier bovenuit. Logisch dat deze een jaar geleden als aankondiging van Turn Up That Dial al gedropt werd. Maar om vervolgens nog ruim een jaar te wachten om de plaat publiekelijk los te laten? Daarvoor zijn de prima songs net te inwisselbaar. Een constante voortzetting van hun eerdere werk, en dat is stiekem ook wel weer fijn.

Dropkick Murphys - Turn Up That Dial | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een echt radicale koerswijziging hoef je van de Dropkick Murphys niet meer te verwachten, dus krijgen we op het tiende album van de band uit Boston weer de gebruikelijke combinatie van Punkrock en Folk voorgeschoteld. Toch is er op Turn Up That Dial wel degelijk sprake van progressie ten opzichte van hun vorige langspeler.
De nummers zijn over het algemeen van een wat hoger niveau en zijn ook beter uitgewerkt. Daardoor klinkt de plaat homogener en is het geheel beter uitgebalanceerd. Dat komt bijvoorbeeld goed tot uiting in de song Queen of Suffolk County. Vroeger zou zo'n nummer met dubbele lead vocals van Ken Casey en Al Barr vaak resulteren in een overdreven anthem nummer maar nu is het een ingehouden, maar erg mooi Folk liedje geworden waar de beide zangers volop de ruimte krijgen en elkaar niet gaan overschreeuwen.
Zulke sterke voorbeelden staan er wel meer op Turn Up That Dial ( H.B.D.M.F, Chosen Few en Mick Jones Nicked My Pudding, om er maar een paar te noemen) dat daarnaast ook goed geproduceerd is en profiteert van zijn veelzijdigheid.
De Dropkick Murphys komen nu dan ook niet alleen met een goed en erg onderhoudend album, het is tevens hun beste in jaren.

Van een volwaardige comeback wil ik nog niet helemaal spreken, want daarvoor zijn er toch nog wel de nodige nummers op de automatische piloot, maar de band zakt hier in ieder geval niet meer door het ijs. Dit is een prima voldoende met een paar uitschieters naar boven (Nick Jones nicked my pudding, Middle finger en de titelsong).

Niets nieuws onder de zon, maar deze nieuwe worp van Dropkick Murphys klinkt wel erg energiek en enthousiast, ik word er spontaan blij van. Je hoort dat het spelplezier tijdens de opnames duidelijk aanwezig was, en dat draagt wel bij tot de positieve ervaring.

Gewoon een goeie plaat van de jongens uit Boston, dat was - wat mij betreft - alweer even geleden!

3,5 sterren