One Day International - Blackbird (2008)

Het debuut van een Ierse groep en volgens mij is het daarbij gebleven. En op zich is dat misschien wel jammer, want deze groep maakt mooie muziek. Maar waarschijnlijk net gemaakt in een verkeerde tijd. Want doordat het in 2008 wordt uitgegeven wordt het al gauw gestopt in een kloon van Coldplay, Keane etc. Emo pop. Niet origineel. En bij een eerste beluistering denk je daar ook wel aan. Het veelvuldig gebruik maken van de Fender piano, soms licht bombastisch. Toch doen we deze groep tekort daarmee. Wat opvallend is de toch wel nadrukkelijke rol die de cello heeft, dat maakt het toch net anders. Verder zijn de 11 liedjes van een prima kwaliteit, zeker voor een debuut. En blijven ze ook net aan de goede kant van het kitschere wat ik persoonlijk toch wel wat hoor bij andere groepen. Een recensent schreef dat de groep ongelooflijk hun best doen om een goed, redelijk origineel product af te leveren, maar het regelmatig net niet is. Dat herken ik wel een beetje. De kippenvel momenten zijn er te weinig, maar het irriteert ook weer niet.
Een andere recensent schreef dat ze 5 jaar vroeg waren en daardoor te weinig opviel. Kan ook wel kloppen. In ieder geval heb ik niets meer vernomen van deze groep na dit debuut. Laat ik het als volgt typeren, sympathiek, onderhoudend. En die cello, dis speelt soms zo mooi.