The Datsuns - Eye to Eye (2021)

Lekker plaatje!!

Goh, ze bestaan nog. Houden het lang vol.

Het is zo’n clichématige uitdrukking. Deze plaat moet luid afgespeeld worden, zet je versterker op standje elf en laat de rokende gitaren het stof aardig opblazen. En toch past deze beschrijving perfect bij de Nieuw-Zeelandse hardrockers van The Datsuns. Ouderwetse hardrock, soms keihard, dan weer heerlijk melodieus. Na een afwezigheid van zeven jaar ontwaken ze eindelijk uit hun langdurige sabbatical en brengt de uit Cambridge afkomstige rockband eindelijk de opvolger van Deep Sleep uit. De door afgedankte smeerolie gevoede motor draait dus nog steeds, en is nu in gerecyclede vorm terug op de markt gebracht. De tandwieltjes zijn keurig afgevijld waardoor ze weer net dat standje harder kunnen. Maar is die behoefte naar een ouderwetse doortrapper als Eye To Eye er nog wel?

Natuurlijk is die er nog! Met de uitbundig solerende gitaristen Christian Livingstone en Phil Somervell in de frontlinie is Eye To Eye een lekkere rockplaat geworden. De primitieve drang om oorverdovend toe te slaan is nog steeds aanwezig, zo smerig en opgefokt als op het debuut klinken ze al lang niet meer. Met de zevende langspeelplaat Eye To Eye voegen ze ook niet echt meer iets toe, er staan wel degelijk een mooi aantal ruwe ongepolijste pareltjes op. Vernieuwend? Zeker niet! Het is allemaal schaamteloos jatwerk, maar dan wel waardig uitgevoerd. Alles wat The Datsuns op de plaat zetten is in het verleden al eerder en zelfs beter gedaan. Geeft allemaal niks, het is zo verdomd lekker! Stuiterrock met een hoog adrenalinegehalte. Net zo nostalgisch als de oude met zichtbare roestvlekken gezegende Datsun 120y, die het gezin jaren geleden naar het strand vervoerde. Vastgeplakt aan de nepleren achterbank, met de roodgloeiende blaren op de benen. En toch verlang je terug naar die tijd.

De kenmerkende seventies sound wordt versterkt door de sleazy glamrock koortjes en het hammondorgel van Anders Boba Lindström in de progrock track Warped Signals. Er wordt stevig doorgehakt met de retro revival gitaarsound van Bite My Tongue. Die jaren zeventig invloeden worden bij Dehumanise op een zijspoor gezet en worden rechtstreeks ingehaald door de New wave of British heavy metal. Het is een regelrechte energieke thrashende kilometervreter, waarbij de overstuurde gitaar aangenaam mag janken. De Zweedse studiogasten Tomas Eriksson en Eric Bystedt schreeuwen daarbij de longen uit hun lijf. Die Scandinavische invloeden overheersen overduidelijk op Eye To Eye omdat The Datsuns steeds meer de melodieuze pop kant van heavy metal act Ghost opzoekt, en het garagerock verleden definitief vaarwel zegt.

Welkom in de jaren tachtig! Rudolf de Borst klinkt op het psychedelische single Brain to Brain als een regelrechte nazaat van Iron Maiden zanger Bruce Dickinson. Ook hun kenmerkende gitaarsynthesizers worden als futuristische bouwstenen aan het geluid toegevoegd. De vernieuwing zetten ze door in Moongazer, waar donkere postpunk accenten worden afgewisseld met jaren zestig psychedelica. Soms zitten ze wel net op het randje. Ondanks de stoere titel is White Noise Machine een regelrechte hair band ballad, met een hoog popgehalte. Dit maakt het lastiger om The Datsuns serieus te nemen. Op het ene moment dus vernietigend aanvallend met stevige toeslaande gitaarriffs, vervolgens bijna sentimenteel zoet. Op het einde van Eye To Eye wanen we ons in de droge natuurvlaktes van Nieuw-Zeeland. Het effectenpedaal wordt flink ingetrapt bij Other People’s Eyes waarna er nog hallucinerend getript wordt op de groovende echo’s van het stoner In Record Time. Na die lange stilte is Eye To Eye een prima rockplaat, maar hadden we stiekem toch wel wat meer verwacht.

The Datsuns - Eye To Eye | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Lekker plaatje, vooral de eerste helft, met songs die veelal korter van stof zijn, maar meer dan voldoende gestoffeerd. Ik merk dat het die kortere songs zijn die me over de streep trekken, aan het eind staan een paar langere songs (lees: +4 minuten), en dan overvalt me toch het gevoel dat ze het beter bij een dik halfuur hadden gehouden, en allemaal van die heerlijk puntige songs. Want daar blinken ze toch in uit.

Favorieten zijn het heerlijk openende tweetal, Moongazer en Other People's Eyes.

3,5 sterren

Na het debuut eerder gehoord te hebben voor de aardigheid gisteren, onderwijl het rondjes lopen op de ijsbaan waar mijn dochter wedstrijden deed, deze plaat opgezet. Het verschilt nauwelijks qua kwaliteit, stijl, feel en plezier. Niets zowat. Gewoon een leuk bandje met voorliefde voor oude rock die kennelijk meer op de lol dan geweldige muziek gericht is. Irriteert nauwelijks maar prikkelt evenmin, rotsvast 3tje zeg ik.