Sun Kil Moon - Lunch in the Park (2021)

Yes, weer een album van Mark die zijn veel te gedetailleerde dagboek voorleest terwijl drie muzikanten mee-jammen. Zin in!

Slechts één song die boven de 10 minuten afklokt? Dat valt me dan weer vies tegen van Mark.

Ja Mark heeft weer veel te vertellen. En 't is al de tweede plaat dit jaar. Ik blijf dit mooi vinden. Vooral de laatste twee nummers vind ik zeer sterk.

Ook helemaal gemist als release aan het begin van dit jaar. Kozolek doet weer zijn befaamde 'ik-lees-mompelend- uit-mijn-dagboek-voor-onder-spaarzaam-instrumentaal-getokkel'. Het kunstje is bekend, maar toch kan ik nog steeds wel hebben. Heeft toch steeds weer iets hallucinerende.

Cloudless innocence is echt geweldig mooi. Alleen voor dat nummer is het al de moeite waard dit album te beluisteren. Van de afgelopen vijf Sun Kil Moon albums is dit één van de betere, met een wat electronischer geluid.

Voor degenen die na This Is My Dinner en I Also Want to Die in New zijn afgehaakt: ik zou je willen aanraden de afgelopen twee albums, Welcome to Sparks, Nevada en deze, toch weer een kans te geven. Ik vind het fijne muziek om naar te luisteren, heerlijk rustig en kalmerend.