Guided by Voices - Earth Man Blues (2021)

Verzameling 'rejected songs from the archives':

Free Agents

P.S. correctie ingediend voor de bandnaam, om ervoor te zorgen dat deze ook bij de rest van de Guided by Voices discografie komt te staan.

Het lijkt wel alsof Guided By Voices volgens het u vraagt, wij spelen principe werkt. Gooi er twintig cent in en de meest onwaarschijnlijke prachtige nummers komen tevoorschijn. De band is niet genre gebonden, maar wordt al snel onder de noemer indie geplaatst. En als je dan toch tijdens de pandemie thuis zit kun je de tijd het beste benutten door restmateriaal door te pluizen. Naast de honderden tracks die de afgelopen tien jaar verschenen zijn blijkt nog een schat aan afdankertjes te bestaan, welke nu dienst doen als een volwaardige afgerond geheel.

Want laten we duidelijk zijn; Earth Man Blues is een rasechte Guided By Voices plaat geworden, die niet onder doet voor het overige aanbod. Sterker nog, voor een thuis in elkaar geknutselde plaat voelt het totaal niet lo-fi aan. Robert Pollard is zorgvuldig te werk gegaan en heeft weer wat moois afgeleverd. Guided by Voices staat erom bekend dat ze zich niet aan stromingen of hypes koppelen, dus die logische lijn ontbreekt ook nu. Het zijn inwisselbare songs, maar dan wel met een gouden gelabelde kwaliteitsstempel erbovenop.

Er wordt flink afgeweken van die basissound van de indiepop uit de jaren tachtig. De surfpunker Made Man mag toepasselijk het startsein afgeven en herplaatst zich naar de vooravond van de Amerikaanse gitaarrock invasie welke begin jaren negentig de muziekmarkt overspoelt. Heerlijke rammelende gitaren, blikken drumpartijen en een doordenderende bas en halverwege nog eventjes die dwarse gekte met een orkestrale knipoog naar The Fab Four. Het mag duidelijk zijn dat The Beatles hierin een grote rol vervullen, hun experimentele vernieuwingsdrang drukt een overduidelijke stempel op Earth Man Blues.

Robert Pollard haalt de inspiratie vooral uit zijn jeugd. De gekte herplaatst zich naar de zwaar rockende jaren zeventig. Earth Man Blues balanceert tussen een hedendaagse parodie op een orkestrale rockopera en een gefrustreerde afgewezen schoolmusical song als het duister croonende How Can a Plumb Be Perfected?. Lekkere verknipte op het randje muziek.

Sentimentele uitgerangeerde Las Vegas rock and roll sterallures in The Disconnected Citizen, van een voormalig idool die elke avond datzelfde podium betreedt. Lights Out in Memphis Egypt opent als een zware grunge track om vervolgens met die kronkelende wendingen alle kanten uit te schieten. Dan weer lomp basic rock stampend in Sunshine Girl Hello en onberekend afwijkend in het retro Ant Repellent. Heerlijk!

Ondanks die tevens tekstuele onnavolgbare uitspattingen overheerst het rauwe gitaargeluid van een eigenzinnige indieband die zich ontwikkeld heeft tot een gedreven powerpop gezelschap. Een scherpe rockmachine die met het nodige krachtvoer een explosieve indruk achterlaat en nog lang niet uitgespeeld is. Afgewezen nummers? Daar doet Guided By Voices dus niet aan!

Guided by Voices - Earth Man Blues | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Guided By Voices - Earth Man Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Amerikaanse band Guided By Voices gooit er nog maar eens een album tegenaan en ook Earth Man Blues is weer een uitstekend en bovendien net wat anders klinkend album

De productiviteit van Guided By Voices grenst de afgelopen jaren aan het ongelooflijke. Nog maar net bekomen van de uitstekende drie albums uit 2020, krijgen we ook in 2021 alweer een album van de roemruchte Amerikaanse band voor de kiezen. Earth Man Blues, dat maar weer eens vijftien songs in 37 minuten propt, laat deels het herkenbare Guided By Voices geluid horen, maar door de invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 70, met een voorliefde voor rockopera’s, klinkt de Amerikaanse band dit keer ook net wat anders. Wederom met de vaste bezetting van de afgelopen jaren houdt Guided By Voices de goede vorm verrassend makkelijk vast.

Ze mogen gerust aan de lopende band platen blijven maken, alles zeer ok zolang ze dit nog kunnen : rocken als de beesten! Geen eenheidsworst, maar lo-fi rockfeestjes op zijn Robert Pollards. Soms wat grillig buiten de lijntjes kleurend, maar altijd in stijl én gezellig. Neem nu 'The Batman Sees The Ball', met Keith Richards-intro. Maar goed, zo zijn er hier nog een resem. Echt dus, een héél tof weerzien!

Het momenten voor mij persoonlijk ligt in midden jaren ‘90. Toen was alles puur goud wat ze maakten. Nu is het magische er wel af maar dan nog blijven ze doen wat ze altijd gedaan hebben en dat is goeie muziek maken. Bovengemiddeld goeie muziek.

Weer een fijne verzameling songs van Guided by Voices. Pollard en de zijnen doen hier gewoon weer waar ze goed in zijn, en dat is van die aanstekelijke, gevarieerde lo-fi rock maken. Een aantal songs die op de plank bleven liggen zou dit zijn? Dat zou je, gezien de hoeveelheid platen van de laatste jaren, toch niet bepaald verwachten, dat er überhaupt iets op die plank was blijven liggen. Maar goed, fijn dat ook dit wordt uitgebracht, wij kunnen er als luisteraar maar van genieten natuurlijk.

3,5 sterren