Jennifer Gentle - Valende (2005)

Jennifer Gentle komt niet uit Amerika, uit Engeland, het is ook geen zangeres, het is een bandje (duo) uit Italië. En wel een heel speciale band. De enige band uit Italië die op het gerenommeerde Sub Pop label een plaat uitbrengt. De naam is afkomstig uit een vroege tekst van Pink Floyd, toen Syd Barrett daar nog de scepter zwaaide. De later in waanzin en anonimiteit verdwenen Barrett is meteen een belangrijke inspiratiebron voor Marco Fasolo (gitaar en zang) en Alessio Gastaldello (drums). Zwaar psychedelisch, zestiger jaren en wel haal apart. Een recensent heeft het over geschift, daar kan ik wel inkomen. Want de zang is alsof de heren eerst een helium ballon hebben geprobeerd, dus dat begint al raar. Muzikaal horen we jaren 60 gitaren, kazoos , belletjes, een ronkend orgeltje, natuurgeluiden, handgeklap, wat niet herkenbare apparaten. Welcome back in the sixties en dan zeker het alternatieve hippiedom. De plaat is wat vreemd opgebouwd, het begint lekker stevig. Psyschedelische rock songs, beetje Marc Bolan achtig, met flink wat humor. Zo eindigt de plaat ook. Het middengedeelte is geheel anders, daar komt het alterenatieve zweverige hippie gehalte tot zijn recht. Akoetstisch, folkachtig, soms een beetje drone, echte psychedelische folk. Maar daar weer precies in het midden komt het nummer Hesssopoa, daar krijg je me een bak herrie over je heen gestort, waar Gong nog jaloers op zou zijn.
Al met al val je van de ene verbazing in de andere. Nu kende ik de band al via opvolger 'The MIdnight Room', toen maakte ik de vergelijking met Comus. In ieder geval zit er van alles in, begin jaren Pink Floyd ( de eerste lp) , Gong, Comus, Marc Bolan/T. Rex, soms één en al gekte, maar ook weer prachtige nummers. Apart, geestig en op zijn tijd verrassend goed, deze plaat puttend uit de psychedelische jaren 60.