Freddie Hubbard & İlhan Mimaroğlu - Sing Me a Song of Songmy (1971)

Geweldige plaat van trompettist Freddie Hubbard en de Turkse componist İlhan Mimaroğlu, die wat mij betreft wel wat meer aandacht verdient. Alle stukken zijn geschreven door Mimaroğlu, en de luisteraar krijgt een blend van musique concrète, gereciteerde poëzie en andere stukken tekst (met zeer kritische sociaal-maatschappelijk inslag) en het wat meer conventionele klassewerk van Hubbard en zijn kwintet, dat verder bestaat uit saxofonist Junior Cook, pianist Kenny Barron, bassist Art Booth en drummer Louis Hayes.

De teneur kan gelijk uit de albumtitel worden gedistilleerd, want die verwijst naar het Vietnamese dorp Son My, waar tijdens de Vietnamoorlog burgers werden gemarteld, verminkt, vermoord en verkracht door Amerikaanse troepen alsof het hun tweede natuur was. Het openingsstuk verwijst naar de moord op Sharon Tate door volgelingen van Charles Manson, What a Good Time for Kent State (wat een ironische, bijtende titel) is dan weer een erg intens stuk over de tragedie op de gelijknamige universiteit in 1970. De namen van de slachtoffers worden ook gereciteerd in dat stuk.

Intens. Dat is wel een sleutelwoord wat dit album betreft. Het hakt er stevig in, moet ik zeggen, ook de andere composities zijn zeer de moeite waard, en de thematiek (helaas) nog steeds erg actueel. De productie klinkt ook erg goed, maar dat mag op zich niet verbazen: Mimaroğlu was namelijk als producer zelf betrokken bij het label (Atlantic), en heeft zijn invloed binnen de platenmaatschappij aangewend om een aanzienlijk budget in dit project te pompen. Commercieel was het dan geen succes (had iemand dat dan verwacht?), maar dit vind ik best een baanbrekend werk dat nog steeds relevant is en bovenal krachtige sentimenten in me oproept.

4,5 sterren

Je stuk maakt me heel erg nieuwsgierig, AOVV!

Ik laat me wellicht soms wat gaan in al mijn enthousiasme, maar echt een zeer intrigerend plaatje, madmadder!

Mensen die zich laten gaan. Heerlijk om andere mensen enthousiast te zien en daardoor aangestoken te worden.

Deze ken ik nog niet. Interessant, gaat op de luisterlijst!

Interessante plaat. Beetje sneu dat dit alleen op Hubbards naam op Spotify staat, want Mimaroğlu is hier duidelijk de hoofdmuzikant. Hubbard treedt eigenlijk op als 'featuring' muzikant, en zorgt ook dat het bij vlagen nog allemaal een beetje op jazz lijkt. Dominanter zijn de avantgardische stukken die de zwarte plekjes van de menselijke ziel en de politieke realiteit in Amerika voelbaar maken.

Het loont de moeite voor iemand zoals ik, die deze tijd niet bewust heeft meegemaakt, om eens te lezen over de slachting in My Lai (Vietnam), de daaropvolgende studentenprotesten in Amerika en hoe die weer leidden tot het door de politie doodschieten van vier studenten op Kent State University (Ohio) (de namen van de vier slachtoffers worden op deze plaat gescandeerd door een koortje).

Het siert Mimaroğlu dat hij niet vervalt tot gemakzuchtige agitprop, maar zich focust op de emoties die het bij hem oproept om te beseffen wat voor beesten we als mensen tegen elkaar kunnen zijn. Zoals AOVV hierboven aangeeft, is het geen plaat die je koud laat. Het kent naar mijn smaak iets te veel ruis-boem-kraak momenten om vaak met plezier naar te kunnen luisteren, maar het was zeker de moeite waard om een paar keer gehoord te hebben.