Robert Finley - Sharecropper's Son (2021)

Aardige eerste single, en een opvallende hoes. Deed me een beetje denken aan Knight time van Gladys Knight
Gladys Knight & The Pips - Knight Time (1974)

Wederom geproduceerd door Dan Auerbach (The Black Keys).

Dan Auerbach reunites with Robert Finley to produce new album 'Sharecropper's Son'.

Waar hebben we het meer gehoord.......oké.....vernieuwend is het allemaal niet natuurlijk. De tegenhanger is dat het makkelijk en lekker in het gehoor ligt. Ik ben soul/blues fan; fijne combinatie en dit album is mooi geproduceerd, goede gitaar partijen en een lekkere rijpe soul strot. Fijn voor af en toe, maar of het meer wordt dan Spotify denk ik niet. Mogelijk trekt de hoes me over de streep; die is mooi.

Dan 'Black Key' Auerbach bewaakt de rootsmuziek, dat is duidelijk. Na z'n eigen bluesparel 'Delta Kream' met The Black Keys en de postume van Tony Joe White, scoort hij hier een rootshattrick door nu een werkelijk totaal ondergewaardeerd blind soultalent voor het voetlicht te halen. Deze, net als Charles Bradley, decennia  in anonimiteit volhardende veteraan met ongelooflijke soulflexibiliteit in de doorleefde stem kan aldus toch een derde muzikale  diamant op zijn naam schrijven. Met, naast covers, ontroerende eigen songs uit z'n harde leven gegrepen. Met Auerbach op gitaar en  tal van klassemusici uit de entourage van  R.L.Burnside, Mississippi Hill Country, Dap Kings en Johnny Cash bovendien zeer sterk omringd. Blues, gospel, R&B en soul het gaat allemaal in de blender. Deze krasse Finley en z'n pop-upband maken er samen een spetterend, spiritueel vuurwerk van. Wat een ongelooflijke ontdekking!
Pluim voor Auerbach!

Openingstrack is een knaller van jewelste. Heerlijke plaat verder ook. Mooi om te zien dat zo’n oude baas op bejaarde leeftijd nog succesvol wordt. Wel verdiend!

klasse album, wederom en mooi geproduceerd door Mr Dan Auerbach

Zoals Zwaagje al zegt, verrassend is het niet. Maar de uitvoering is dik in orde. Het hoeft niet altijd edgy en hip te zijn.

Het vorige album van blueszanger Robert Finley beviel mij erg goed, dus dat ik deze nieuwe plaat aan een aantal luisterbeurten zou onderwerpen was geen vraag maar een feit. En ik moet zeggen vanaf song 1, wat een stem heeft deze man toch! Het album is weer lekker bluesy. Soms wat steviger zoals op de titeltrack en soms wat relaxter zoals op het nummer My Story. Dan weer een ander ritme zoals op Starting to See en dan weer met wat meer falsetto gezongen zoals op I Can Feel Your Pain. Dan zit er weer wat meer groove in (Better Than I Treat Myself) of juist meer gospel (All My Hope). Het is gewoon weer een heerlijke plaat geworden van Robert Finley. Een artiest die ik sowieso in de gaten ga blijven houden.

Eén van mijn favorieten dit jaar: dit album zit ergens tussen soul en blues in, en werd vlekkeloos geproduceerd door Dan Auerbach, die natuurlijk ook op gitaar te horen is. Maar het is vooral de doorleefde stem van Robert Finley zelf die zo'n indruk op mij maakt. Alle gospel-, soul- en bluesliefhebbers zouden dit album eens kunnen proberen, want in deze genres is dit jaar maar weinig afgeleverd wat dit overtreft, zo is mijn mening. Vanwege een paar mindere songs net geen 5*, maar een kniesoor die daar op let.