Grateful Dead - Dave's Picks Volume 24 (2017)

Als je een Deadhead hoort praten over een concert in de zomer van 1972, dan is de kans groot dat ze het over het Sunshine Daydream concert hebben. De show van 27 augustus 1972 werd namelijk gefilmd en werd tot 2013 (toen de beelden werden getoond naar aanleiding van Meet Up At the Movies van dat jaar) als de heilige graal beschouwd. De show werd dat jaar ook uitgebracht op CD en DVD maar juist door die mythische status bleven de andere shows rond deze periode een beetje onderbelicht. Een “euvel” dat werd opgelost in 2017 dankzij deze Dave’s Picks Volume 24.

Want van het concert dat 2 dagen eerder werd gegeven in Berkeley werd lang gedacht dat de laatste 3 nummers verloren waren gegaan en de audience recordings die je kunt terugvinden eindigde dus bij The Other One. Het is in ieder geval een goede zaak dat we nu het volledige concert kunnen horen. De Dead spelen namelijk op thuisterrein en zetten gewoon een heerlijke show neer. Cold Rain and Snow is een goede kandidaat om mijn favoriete opener van een concert te worden, maar je hoort gewoon een band die erg veel plezier heeft. Uiteraard weer wat equipment problemen maar waar dat bij elke andere band vervelend zou zijn, vind ik het hier wel leuk om te horen hoe ze het aanpakken. Weir die ligt te sakkeren op het feit dat het weer kapot is, diezelfde Weir die opeens begint over een hollering contest in Kentucky waarop Garcia eventjes vermeldt dat ze wel in Berkeley zijn aan het spelen enzovoort. Er wordt ook flink wat geteased, want tussen He’s Gone (dat nog niet de epische proporties aanneemt die het later wel zou krijgen) en Beat It On Down the Line hoor je flarden van Stars and Stripes Forever en vooraleer ze El Paso starten hoor je Weir Frozen Logger zingen.

Sowieso ook veel nummers die nog wat hun weg in het oeuvre van de Dead moesten vinden (Black Throated Wind, Playing in the Band en One More Saturday Night staan op Ace, het soloalbum van Weir, terwijl Bird Song en Loser dan weer op Garcia, het soloalbum van… Garcia, staan en beide albums kwamen pas uit in 1972) maar het lijkt alsof ze de nummers al jaren spelen. 1972 is bovendien een jaar zonder Mickey Hart, maar dat betekent niet dat er niet duchtig gejamd wordt. De tweede set start met Truckin’ en gaat door in een uitgesponnen The Other One om er uiteindelijk zo’n drie kwartier later terug uit te komen met een ingetogen versie van Stella Blue. Daarna volgt nog een One More Saturday Night en Sugar Magnolia en dan ben ik des te blijer dat je dit anno 2021 kunt horen zoals het indertijd is gespeeld. Redelijk korte tweede set dus maar die solo van Lesh tijdens Truckin’ is om van te smullen. Tof ook om te horen hoeveel meer beide Godchaux (Keith en Donna) leden geïntegreerd zijn. Bij het concert in de Beat Club op 21 april was Donna maar sporadisch aanwezig, maar hier trekt ze al volop haar keel open. Iets wat niet iedereen even tof vind, maar die kreten bij Playing in the Band.. Ik vind het wel iets hebben.

Pigpen was ondertussen al een maand of 2 gestopt, hij zou pas overlijden in 1973, maar Keith doet hier al erg veel goeds. Ik ben de laatste maanden meer een Mydland-fan geworden maar eigenlijk kun je ze niet vergelijken. Ze hebben allebei zo’n heerlijke sound. Gewoon een erg fijne show dus. Een jam die uitgesponnen doch behapbaar is en een heerlijke eerste set met flink wat persoonlijke favorietjes (Loser!) maken dit een onterecht “vergeten” show.